نقش روش‌های تدریس فعال در ارتقای علاقه و انگیزش دانش‌آموزان به یادگیری علوم

انگیزه و علاقه‌ دانش‌آموزان به یادگیری علوم نقش مهمی در پیشرفت تحصیلی و رشد مهارت‌های علمی آنان دارد. با این حال، استفاده از روش‌های سنتی تدریس اغلب موجب کاهش مشارکت و انگیزش یادگیرندگان می‌شود. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر روش‌های تدریس فعال بر ارتقای علاقه و انگیزش دانش‌آموزان دوره متوسطه نسبت به یادگیری علوم است. پژوهش حاضر از نوع شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان پایه هشتم بود که از میان آن‌ها دو کلاس به‌صورت تصادفی انتخاب شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه تحت آموزش با روش‌های تدریس فعال (یادگیری مشارکتی، کاوشگری، بازی‌های آموزشی و پروژه‌محور) قرار گرفتند و گروه کنترل از روش سنتی بهره برد. ابزار گردآوری داده‌ها پرسش‌نامه انگیزش تحصیلی و پرسش‌نامه علاقه به یادگیری علوم بود. نتایج تحلیل داده‌ها با آزمون t مستقل نشان داد میانگین نمرات انگیزش و علاقه دانش‌آموزان گروه آزمایش به‌طور معناداری بالاتر از گروه کنترل است. همچنین، تحلیل توصیفی نمودارها نشان داد دانش‌آموزانی که با روش‌های فعال آموزش دیده‌اند، مشارکت کلاسی و اشتیاق بیشتری برای انجام تکالیف و فعالیت‌های علمی از خود نشان داده‌اند. روش‌های تدریس فعال تاثیر معناداری بر افزایش انگیزه و علاقه دانش‌آموزان به یادگیری علوم دارند. بنابراین پیشنهاد می‌شود معلمان علوم از روش‌های مشارکتی و مبتنی بر فعالیت‌های عملی برای ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری بهره گیرند.