بازاندیشی در آموزش عملی علوم تجربی از منظر فلسفه‌ی ذهن غیرمادی‌گرا

در دهه‌های اخیر آموزش علوم تجربی با تاکید بر یادگیری فعال و تجربه‌محور، جایگاه ویژه‌ای در نظام‌های آموزشی یافته است. با این حال، آموزش عملی در بسیاری از محیط‌های آموزشی همچنان به اجرای مکانیکی دستورالعمل‌ها و تکرار نتایج از پیش تعیین‌شده محدود مانده است. پژوهش حاضر با رویکردی مروری تحلیلی، به بازاندیشی آموزش عملی علوم از منظر فلسفه‌ی ذهن غیرمادی‌گرا می‌پردازد و تلاش می‌کند نگاهی نو به ماهیت یادگیری علمی ارائه دهد. در این چارچوب، یادگیری نه صرفا فرایندی فیزیکی یا رفتاری، بلکه رخدادی آگاهانه، ذهنی و کیفی در نظر گرفته می‌شود که بر تجربه‌ی زیسته و درک درونی فراگیر استوار است. با تکیه بر مبانی نظری فلسفه‌ی ذهن و آگاهی، مقاله نشان می‌دهد که رویکردهای تقلیل‌گرایانه در آموزش عملی، بخش مهمی از تجربه‌ی ذهنی و شهودی یادگیرنده را نادیده می‌گیرند. بر اساس این تحلیل، بازطراحی آموزش علوم باید به گونه‌ای انجام شود که تجربه‌ی آگاهانه و تاملی دانش‌آموزان در کانون یادگیری قرار گیرد. در این راستا، راهکارهایی چون گنجاندن فعالیت‌های تامل‌محور در فرایند آموزش، تقویت نقش معلم به‌عنوان تسهیل‌گر تجربه‌های ذهنی، و بازآرایی فضاهای آزمایشگاهی به‌عنوان محیط‌های خلاق برای فهم، کشف و معنا‌بخشی علمی پیشنهاد می‌شود. این پژوهش تلاش می‌کند چارچوبی نظری برای طراحی آموزشی علوم ارائه دهد که در آن، آگاهی و تجربه‌ی درونی به‌عنوان عناصر بنیادین یادگیری علمی بازشناخته شوند و زمینه‌ای برای پرورش هم‌زمان تفکر علمی، شهود و خلاقیت فراهم آید