تبین رویکرد آموزش علوم تجربی مبتنی بر آموزه های قرآن کریم

کیفیت پژوهش و آموزش در حوزه‌ی علوم تجربی ارتباط وثیقی با رویکرد پژوهشگر یا معلم نسبت به هستی، انسان، طبیعت و اهدافی که در ارتباط انسان با طبیعت جستجو می‌کند، خواهد داشت. نارسایی جهان‌بینی‌های بشری از تامین این خواسته، از یک سو موجب خسارت‌های گسترده به طبیعت و از سوی دیگر لطمه به عقاید و باورهای توحیدی گردیده است. از این رو مهمترین گام در این زمینه، اخذ این رویکرد و اهداف از منابع وحیانی، به ویژه قرآن کریم می‌باشد. پژوهش حاضر با واکاوی آیات قرآن کریم و با روش توصیفی، تحلیلی و استنباطی سعی در تعیین و تبیین مبانی و اهداف پژوهش و آموزش در علوم تجربی نموده است. نتایج این واکاوی روشن می‌سازد که از دیدگاه قرآن کریم، طبیعت علاوه بر چهره‌ی ظاهری و محسوس، چهره‌ی باطنی یا ملکوتی دارد که حقیقت آن را به عنوان تجلی صفات و اسماء خداوند و پدیده‌های دارای حیات و شعور نمایان می‌سازد. طبیعت از این منظر علاوه بر آنکه مایه پیدایش انسان بوده، نردبان ترقی و تعالی او در ابعاد حسی، عقلی و معنوی نیز می‌باشد. قرآن کریم به شیوه‌های متنوع انسان را به مشاهده و تجربه در طبیعت با هدف تقویت قوای شناختی، تربیت اقتصادی و حرفه‌ای، تربیت اعتقادی، تربیت اخلاقی و تبیین حقیقت حیات دنیوی بهره می‌جوید.