درک دانش آموزان از راهبردهای موثر یادگیری ریاضی در شهرستان تنکابن

این پژوهش با هدف بررسی درک و نگرش دانش آموزان پایه هفتم شهرستان تنکابن نسبت به دو راهبرد یادگیری موثر در ریاضیات، یعنی تمرین فاصله دار و تمرین درهم آمیخته، انجام شد. جامعه ی آماری شامل 180 دانش آموز از چهار مدرسه دولتی و غیردولتی بود که با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از دو ابزار گردآوری شد: برگه های تمرینی ریاضی (شامل تمرین فاصله دار و تمرین درهم آمیخته) و پرسشنامه ی ادراک و نگرش نسبت به راهبردهای یادگیری ریاضی با 25سوال در مقیاس پنج درجه ای لیکرت. نتایج نشان داد که حدود ٪ 68از دانش آموزان تمرین فاصله دار را لذت بخش تر از تمرین فشرده می دانستند، اما تنها ٪ 52 آن را موثر در یادگیری ریاضی ارزیابی کردند. در مقابل، ٪ 70 تمرین درهم آمیخته را دشوار و ٪ 62 آن را وقت گیر تلقی کردند، و تنها ٪ 27 اثر واقعی آن را تایید نمودند. بررسی همبستگی نشان داد که هرچه ادراک دشواری تمرین بیشتر بود، علاقه مندی و احساس اثربخشی کاهش می یافت. یافته ها حاکی از آن است که اصلاح برداشتهای نادرست و ارتقای نگرش مثبت نسبت به راهبردهای فاصله دار و درهم آمیخته می تواند موجب بهبود یادگیری پایدار ریاضیات در دانش آموزان شود.