ارزیابی مدل های ریاضی در تحلیل مدیریت منطقه بندی کاربری اراضی شهری

برنامه ریزی کاربری اراضی شهری، به ویژه فرآیند منطقه بندی، یکی از ارکان اصلی توسعه پایدار شهری و مدیریت فضا به شمار می رود. با توجه به پیچیدگی و پویایی سیستم های شهری، استفاده از مدل های ریاضی و کمی برای تحلیل، پیش بینی و بهینه سازی توزیع فضایی کاربری ها ضروری است. روش های سنتی منطقه بندی اغلب بر معیارهای توصیفی و استاتیک متکی هستند، در حالیکه مدل های ریاضی مانند مدل های برنامه ریزی خطی، ابزارهای تحلیلی قدرتمندی برای در نظر گرفتن همزمان عوامل اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی و زیرساختی ارائه می دهند که نتیجه آن به حداقل رسیدن مشکلات کاربری های شهری است. لذا هدف این پژوهش، ارزیابی اقسام مدل های ریاضی در تحلیل مدیریت منطقه بندی کاربری اراضی شهری است تا بدین واسطه بتواند در بهبود تصمیم گیریها و کاهش ناسازگاری های کاربری اراضی در محیط های شهری مفید باشد. این تحقیق از لحاظ ماهیت و روش، توصیفی-تحلیلی با هدف کاربردی به روش کتابخانه ای و اسنادی است. از نتایج این پژوهش، استفاده موثر متخصصان حوزه شهری از مدل های ریاضی در تصمیم گیری مباحث منطقه بندی کاربری های شهری است تا با کاهش نارسایی ها مدیریت بهینه در سطح شهر و منطقه بوجود آید و بازخورد آن ارتقای سیستم های شهری و رضایت مندی شهروندان باشد.