ارائه مدلی بر مبنای رابطه عملکرد ریاضی و راهبردهای خودتنظیمی با نقش میانجی تکانش گری و اهمال کاری تحصیلی در بین دانش آموزان مقطع ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه راهبردهای خودتنظیمی یادگیری و عملکرد ریاضی با نقش میانجی تکانش گری و اهمالکاری تحصیلی در بین دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه اجرا، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهر گرمی در سال تحصیلی 1403- 1404بود که بر اساس آمار آموزش و پرورش، تعداد آنان 1,253نفر گزارش شد. با استفاده از جدول کرجسی و مورگان، نمونه ای به حجم 297 نفر از طریق روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شد تا نماینده ای متوازن از دانش آموزان دختر و پسر در مدارس دولتی و غیردولتی به دست آید. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه راهبردهای خودتنظیمی یادگیری پینتریچ و دی گروت ، مقیاس اهمال کاری تحصیلی تاکمن، مقیاس تکانش گری بارت و آزمون عملکرد ریاضی طراحی شده توسط معلمان پایه ششم بود که روایی و پایایی آنها در مطالعات داخلی و خارجی تایید شده است. داده ها با استفاده از نرم افزارهای spss-27 و smart-pls تحلیل شدند. نتایج نشان داد که راهبردهای خودتنظیمی با عملکرد ریاضی رابطه مثبت و معناداری دارند . همچنین تکانش گری و اهمال کاری تحصیلی به عنوان متغیرهای میانجی، نقش مهمی در تبیین رابطه میان راهبردهای خودتنظیمی و عملکرد ریاضی ایفا کردند؛ به گونه ای که استفاده موثر از راهبردهای خودتنظیمی موجب کاهش تکانش گری و اهمال کاری تحصیلی و در نتیجه ارتقای عملکرد ریاضی شد. مدل نهایی از برازش مطلوبی برخوردار بود و شاخص های برازندگی آن در دامنه قابل قبول قرار گرفتند . یافته ها بیانگر آن است که توسعه مهارت های خودتنظیمی در دانش آموزان می تواند نقش مهمی در بهبود عملکرد ریاضی و کاهش رفتارهای ناسازگارانه تحصیلی داشته باشد.