آموزش ریاضی واقع گرایانه و اثربخشی آن بر بهبود مهارت حل مسئله دانش آموزان پایه چهارم مدارس ابتدایی شهرستان تنکابن

این پژوهش با هدف طراحی، اجرای آزمایشی و ارزیابی مواد آموزشی مبتنی بر رویکرد ریاضی واقع گرایانه برای دانش آموزان پایه چهارم مدارس ابتدایی شهرستان تنکابن انجام شد. جامعه پژوهش شامل 60دانش آموز بود که در دو گروه آزمایش (آموزش واقع گرایانه) و یک گروه کنترل (روش سنتی) تقسیم شدند. مواد آموزشی بر اساس اصول ریاضی واقع گرایانه طراحی و پس از ارزیابی کارشناسان و اصلاحات لازم، در کلاسها اجرا شد. داده ها با آزمون پیش آزمون و پس آزمون حل مسئله جمع آوری شد و تحلیل کمی با آزمون تی مستقل و شاخص پیشرفت نی-گِین، و تحلیل کیفی از طریق مصاحبه با معلمان انجام گرفت. نتایج نشان داد که میانگین نمرات پس آزمون گروه های آزمایش به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود ) (p < 0.01 و شاخص پیشرفت نی-گِین برای گروه های آزمایش 0٫64–0٫62 و برای گروه کنترل 0٫35 برآورد شد. تحلیل کیفی نیز حاکی از افزایش مشارکت، انگیزه و درک عمیق تر مفاهیم توسط دانش آموزان بود. یافته ها تاکید می کند که آموزش ریاضی واقع گرایانه با استفاده از موقعیت های واقعی زندگی و بازنمایی مدل ها، مهارت حل مسئله را به طور موثر ارتقا می دهد.