تاثیر مدیریت واحد شهری بر نقشه قابلیت‌های شهرداری کلان‌شهرها (شهرداری اصفهان) با رویکرد تطبیقی و استفاده از مدل apqc-pcf

مقاله حاضر با هدف بررسی تاثیر مدیریت واحد شهری بر نقشه قابلیت‌های کسب و کار شهرداری کلان‌شهر اصفهان انجام شده است. هدف اصلی پژوهش، تحلیل ارتباط میان ساختار مدیریتی یکپارچه و توانمندی‌های سازمانی شهرداری در راستای بهبود عملکرد و ارائه خدمات شهری است. در این مطالعه، تلاش شده تا با بهره‌گیری از مدل فرآیندمحور apqc-pcf، ارتباط میان ساختار مدیریتی یکپارچه و توانمندی‌های درونی شهرداری تحلیل شود. مدیریت واحد شهری به‌عنوان رویکردی برای انسجام‌بخشی به وظایف دستگاه‌های اجرایی، می‌تواند زمینه‌ساز بهبود عملکرد، افزایش بهره‌وری و ارتقاء کیفیت خدمات شهری باشد. در این پژوهش، ابتدا قابلیت‌های کلیدی شهرداری اصفهان با استفاده از چارچوب apqc-pcf شناسایی شده و سپس تاثیر مدیریت واحد شهری بر هر یک از این قابلیت‌ها مورد ارزیابی قرار گرفته است. روش تحقیق به‌صورت توصیفی-تحلیلی و با رویکرد تطبیقی بوده و داده‌ها از طریق مطالعات اسنادی، مصاحبه با کارشناسان و تجربه نویسنده و تحلیل فرآیندها گردآوری شده‌اند. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهند که پیاده‌سازی مدیریت واحد شهری در شهرداری اصفهان می‌تواند موجب افزایش هماهنگی بین واحدها، کاهش هزینه‌های اجرایی، بهبود پاسخ‌گویی به شهروندان، و ارتقاء قابلیت‌های کسب و کار شود. در پایان، پیشنهادهایی برای اصلاح ساختار مدیریتی، توسعه قابلیت‌های کلیدی، و بهبود فرآیندهای سازمانی ارائه شده است که می‌تواند به‌عنوان الگویی برای سایر کلان‌شهرهای کشور نیز مورد استفاده قرار گیرد.