ارائه یک روش هوشمند برای مهاجرت توابع مجازی در شبکه‌های نرم‌افزار محور چند دامنه

ایده‌اصلی مجازی‌سازی‌توابع‌شبکه جداکردن تجهیزات شبکه فیزیکی از عملکردهایی است که روی آنها اجرا می‌شود. مجازی‌سازی‌توابع‌شبکه با قابلیت انعطاف‌پذیری بیشتر و همچنین امکان استقرار یا پشتیبانی از سرویس‌های جدید شبکه، سریعتر و ارزان‌تر خدمات را به استفاده‌کنندگان ارائه می‌دهد. در این مقاله، یک چارچوب جامع برای بهینه‌سازی استقرار و مهاجرت توابع مجازی‌شبکه در محیط‌های چنددامنه مبتنی بر معماری مجازی‌سازی‌توابع‌شبکه ارائه شده است. الگوریتم پیشنهادی با بهره‌گیری از روش هوشمند لاوین و اصلاح اساسی آن برای محیط شبکه‌ای، به حل یکپارچه مسئله استقرار و مهاجرت بهینه توابع‌مجازی شبکه می‌پردازد. رویکرد ارائه شده با درنظر‌گیری همزمان معیارهای تاخیر، قابلیت‌اطمینان، توان‌عملیاتی، کارایی منابع راه‌حلی جامع برای مدیریت پویای منابع در شبکه‌های پیچیده ارائه می‌دهد. چارچوب پیشنهادی از سه لایه کنترلر لبه، دامنه و ریشه پشتیبانی می‌کند که هر لایه به صورت تخصصی به مدیریت بخشی از فرآیند استقرار و مهاجرت می‌پردازد. در لایه ‌‌اول، از الگوریتم لاوین ‌اصلاح‌شده برای تشخیص جوامع بهینه بر اساس معیار تاخیر استفاده می‌شود. در لایه‌ دوم، استقرار کنترلرهای دامنه با در نظرگیری توازن‌بار و موقعیت‌های استراتژیک انجام می‌پذیرد. در لایه ‌‌سوم، کنترلر‌ ریشه در گره‌ای با بیشترین مرکزیت بینابینی مستقر می‌شود. ارزیابی‌های انجام شده در محیط شبیه‌سازی با توپولوژی واقعی از توپولوژی زو نشان می‌دهد که الگوریتم پیشنهادی در مقایسه با روش‌های مرسوم، موجب کاهش تاخیر انتها به انتها، افزایش قابلیت‌اطمینان سرویس، بهبود کارایی منابع و کاهش هزینه‌های مهاجرت می‌شود.