بررسی رابطه هوش مصنوعی با رهبری تحول آفرین و نوآوری در مدیریت آموزشی مدارس ابتدایی

هدف این پژوهش بررسی رابطه‌ی هوش مصنوعی، رهبری تحول‌آفرین و نوآوری در مدیریت آموزشی مدارس ابتدایی شهر تهران بود. روش تحقیق از نوع کمی، مقطعی و توصیفی–همبستگی (پیمایشی) بود. جامعه آماری شامل مدیران زن و مرد مدارس ابتدایی دولتی و غیردولتی در سال 2025 بود. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران برای جامعه نامحدود 320 نفر تعیین شد و نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند انجام گرفت. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه محقق‌ساخته هوش مصنوعی، پرسشنامه رهبری تحول‌آفرین و پرسشنامه نوآوری آموزشی بود. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه گام‌به‌گام) استفاده شد. نتایج نشان داد که بین هوش مصنوعی و رهبری تحول‌آفرین رابطه‌ای مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین مولفه‌های رهبری تحول‌آفرین شامل ملاحظه فردی، تحریک فکری و انگیزش الهام‌بخش توانستند سطح هوش مصنوعی را به‌طور معنادار پیش‌بینی کنند و در مجموع 7/22 درصد از واریانس آن را تبیین نمایند. علاوه بر این، بین هوش مصنوعی و نوآوری نیز همبستگی مثبت و معناداری مشاهده شد. تحلیل رگرسیون نشان داد که ملاحظه فردی، انگیزش الهام‌بخش و تحریک فکری رهبران تحول‌آفرین نوآوری را به‌طور معنادار پیش‌بینی کرده و 7/19 درصد از واریانس آن را توضیح دادند.به‌طور کلی، یافته‌ها حاکی از آن است که به‌کارگیری هوش مصنوعی در مدیریت آموزشی می‌تواند با افزایش رهبری تحول‌آفرین و ارتقای نوآوری همراه باشد. رهبران تحول‌آفرین با تمرکز بر توجه فردی، انگیزش و تحریک فکری می‌توانند نوآوری را در مدارس ابتدایی پرورش دهند. این نتایج پیامدهای کاربردی برای طراحی سیاست‌ها و برنامه‌های آموزشی مبتنی بر فناوری و توسعه رهبری تحول‌آفرین در مدارس دارد.