پیش‌بینی جرم با هوش مصنوعی و تعارض با حریم خصوصی

هوش مصنوعی در دهه‌های اخیر به ابزاری کارآمد برای تحلیل داده‌های کلان و پیش‌بینی رفتارهای انسانی تبدیل شده است. در حوزه عدالت کیفری نیز، استفاده از الگوریتم‌های پیش‌بینی جرم، افق‌های تازه‌ای برای سیاست‌گذاری کیفری، شناسایی نواحی جرم‌خیز و کاهش نرخ تکرار جرم گشوده است. با این حال، این تحول فناورانه، پرسش‌های مهمی درباره حدود مداخله فناوری در حقوق بشر و اصول بنیادین دادرسی ایجاد کرده است. هدف این پژوهش، تحلیل جامع ابعاد حقوقی و اخلاقی پیش‌بینی جرم با هوش مصنوعی و بررسی تعارض آن با مفاهیمی همچون حریم خصوصی، بی‌طرفی قضایی و عدالت کیفری است. روش تحقیق به‌صورت توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر گردآوری داده‌ها از منابع کتابخانه‌ای، مقالات علمی و اسناد بین‌المللی انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که استفاده از الگوریتم‌های پیش‌بینی، در کنار مزایای آن، با خطراتی نظیر نقض حریم خصوصی، تبعیض و سوگیری الگوریتمی و تضعیف اصول دادرسی عادلانه همراه است. همچنین، فقدان نظام مسئولیت حقوقی مشخص برای خطاهای الگوریتمی می‌تواند منجر به تزلزل در اعتماد عمومی به نظام عدالت شود. بر این اساس، پژوهش حاضر بر ضرورت تدوین قوانین جامع در زمینه حفاظت از داده‌ها، نظارت انسانی بر تصمیمات ماشینی و شفافیت الگوریتمی تاکید دارد تا فناوری در خدمت عدالت قرار گیرد نه جایگزین آن