استیفاء از مال یا عمل دیگری

استیفاء در مبحث چهارم از فصل دوم، باب دوم، قسمت دوم از کتاب دوم جلد قانون مدنی، در(ضمان قهری)،آمده است و به معنی بهره مند شدن کسی از عمل دیگری یا منفعت بردن از مال غیر می باشد که مواد 336 و 337 قانون مدنی به آن مبحث اختصاص دارد. این مواد که از منابع فقهی گرفته شده است ، در فقه گسترده ای وسیعتر از مواد پیش بینی شده در قانون مدنی دارد و با عناوینی نظیر منع اکل مال بباطل و قاعده احترام مورد بحث قرار گرفته است . در حقوق رم و حقوق غرب ، استیفاءرا تحت عنوان دارا شدن غیر عادلانه طبقه بندی نموده و گفته اند: این طبیعتا غیر منصفانه است که کسی از طریق زیان دیگری دارا شود. از نظر حقوقی مبنای واقعی استیفا اجرای عدالت و احترام به عرف و نیازهای عموم است، یعنی در هرجا که شخصی از مال یا کار دیگری استفاده می کند و قراردادی باعث ایجاد دینی برای استفاده کننده نمی شود و کار او نیز تحت عنوان غصب و اتلاف و تسبیب قرار نمی گیرد، قانونگذار استفاده کننده را ملزم به پرداخت اجرت الم می کند.

to fulfill another's property or deed

istifa is mentioned in the fourth topic of chapter 2, chapter 2, part 2 of book 2 of the civil code, in (compulsory guarantee), and it means someone benefiting from another s action or taking advantage of someone else s property, which is covered in articles 336 and 337 of the civil code. these articles, which are taken from jurisprudential sources, have a broader scope in jurisprudence than the articles foreseen in the civil code. and it has been discussed under titles such as the prohibition of unjust appropriation and the rule of respect. in roman and western law, embezzlement is classified as unjust possession and it has been said: it is inherently unfair for someone to acquire wealth through the loss of another. legally, the real basis for estifa is the implementation of justice and respect for the customs and needs of the public, meaning that wherever a person uses another person s property or work and a contract does not create a debt for the user, and her work is not considered usurpation, waste, or theft, the legislator requires the user to pay compensation.