بررسی نقش غذا رسانی انسانی در اختلال اکوسیستم‌های جانوری شهری: مقایسه اروپا و آمریکای شمالی با خاورمیانه

غذا رسانی توسط انسان‌ها به حیات‌وحش شهری، عملی رایج با نیت خیرخواهانه، نقش کلیدی در برهم زدن تعادل اکولوژیکی اکوسیستم‌های شهری ایفا می‌کند. در کشورهای اروپایی و آمریکای شمالی، این عمل منجر به افزایش تراکم جمعیت گونه‌های فرصت‌طلب مانند راکون‌ها و گوزن‌ها می‌شود که زنجیره غذایی را مختل کرده و خطر انتقال بیماری‌ها و تعارضات انسانی-حیات‌وحش را افزایش می‌دهد. مطالعات نشان می‌دهند که غذا رسانی مصنوعی رفتار حیوانات را تغییر می‌دهد، ترس از انسان را کاهش می‌دهد و وابستگی به منابع انسانی را ایجاد می‌کند که این امر تنوع زیستی را در مناطق حومه‌ای تحت تاثیر قرار می‌دهد. مقررات موجود در این مناطق، مانند ممنوعیت‌های محلی در پارک‌های شهری اروپا و قوانین فدرال در آمریکای شمالی، بر آموزش عمومی و مدیریت زیستگاه تمرکز دارند تا این اختلالات را کاهش دهند. در مقابل، در کشورهای خاورمیانه مانند ایران، فقدان قوانین ملی مشخص و ناآگاهی عمومی، همراه با تبلیغات احساسی در رسانه‌های اجتماعی که غذا رسانی را به‌عنوان عمل مهربانی ترویج می‌کنند، این مشکل را تشدید می‌کند. این تبلیغات اغلب از احساسات فرهنگی و مذهبی سوءاستفاده کرده و بدون اشاره به پیامدهای اکولوژیکی، غذا رسانی به پرندگان یا حیوانات خیابانی را تشویق می‌کنند که منجر به افزایش جمعیت گونه‌های مزاحم و اختلال در اکوسیستم‌های شهری می‌شود. مقایسه نشان می‌دهد که رویکردهای تنظیم‌شده در غرب، با تمرکز بر همزیستی، می‌تواند الگویی برای خاورمیانه باشد، جایی که شکاف‌های قانونی و آموزشی نیاز به مداخله فوری دارد. این گزارش بر اساس سنتز منابع دانشگاهی، پیامدهای عملی و پیشنهادهایی برای سیاست‌گذاری ارائه می‌دهد.

investigating the role of human feeding in the disruption of urban animal ecosystems: comparing europe and north america with the middle east

human feeding of urban wildlife, a common practice with benevolent intentions, plays a key role in disrupting the ecological balance of urban ecosystems. in european and north american countries, this practice leads to increased population densities of opportunistic species such as raccoons and deer, disrupting the food chain and increasing the risk of disease transmission and human-wildlife conflict. studies show that artificial feeding alters animal behavior, reduces fear of humans, and creates dependence on human resources, which affects biodiversity in suburban areas. existing regulations in these areas, such as local bans in european urban parks and federal laws in north america, focus on public education and habitat management to reduce these disruptions. in contrast, in middle eastern countries such as iran, the lack of specific national laws and public ignorance, coupled with emotional advertisements on social media that promote feeding as an act of kindness, exacerbate the problem. these advertisements often exploit cultural and religious sensibilities and encourage feeding birds or stray animals without addressing the ecological consequences, leading to increased populations of invasive species and disruption of urban ecosystems. the comparison suggests that western regulatory approaches, with a focus on coexistence, could serve as a model for the middle east, where legal and educational gaps require urgent intervention. the report provides practical implications and policy recommendations based on a synthesis of academic literature.