تولید فضا و عدالت فضایی در محلات شهری؛ رویکردی به پایداری اجتماعی و محیطی

تحلیل عدالت فضایی و فرآیند تولید فضا در محلات شهری، یکی از محورهای کلیدی در برنامه‌ریزی شهری معاصر به شمار می‌رود. این پژوهش با هدف بررسی رابطه میان تولید فضا، عدالت فضایی و پایداری اجتماعی-محیطی در محلات شهری انجام گرفته است. روش تحقیق کیفی–کمی بوده و داده‌ها از طریق مشاهده میدانی، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با ساکنان، و تحلیل شاخص‌های فضایی (دسترسی، کیفیت فضاهای عمومی، سرانه خدمات) جمع‌آوری گردیده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که توزیع نامتوازن فضاهای شهری، به بازتولید نابرابری اجتماعی و محیطی منجر شده است. در مقابل، تقویت فرایندهای مشارکتی در تولید فضا و توجه به نیازهای متنوع گروه‌های اجتماعی، می‌تواند به افزایش عدالت فضایی و تحقق پایداری شهری بینجامد.

the production of space and spatial justice in urban neighborhoods: an approach to social and environmental sustainability

the analysis of spatial justice and the process of space production in urban neighborhoodsis considered one of the key issues in contemporary urban planning. this study aims toexamine the relationship between space production, spatial justice, and socio-environmentalsustainability in urban neighborhoods. a mixed-methods approach was employed, and datawere collected through field observations, semi-structured interviews with residents, andspatial indicator analysis (including accessibility, quality of public spaces, and serviceprovision per capita). the findings reveal that the uneven distribution of urban spaces leadsto the reproduction of social and environmental inequalities. in contrast, strengtheningparticipatory processes in space production and addressing the diverse needs of social groupscan enhance spatial justice and contribute to achieving urban sustainability.