تاثیر عملیات حرارتی دو مرحله‌ای بر مقاومت به خوردگی بین‌دانه‌ای فولاد زنگ‌نزن aisi 321 جوشکاری شده برای سرویس در دمای بالا (راکتور)

فولادهای زنگ نزن آستنیتی تثبیت شده به خاطر مقاومت به خوردگی بین دانه ای بالا و همچنین خواص مکانیکی خوب از جمله مقاومت به خزش و استحکام کششی مناسب و از طرفی به دلیل چقرمگی بالای فاز آستنیت و جذب انرژی بالای شکست در دماهای زیر صفر، کاربرد عمده ای در ساخت تجهیزات تحت فشار دما بالا و برودتی دارند. از جمله مصارف استراتژیک این نوع از فولادهای زنگ‌نزن، استفاده در ساخت اجزاء داخلی راکتورهای آب سبک و سنگین می باشد. از آنجا که فرایندهای جوشکاری باعث بوجود آمدن تنش های پسماند، فازهای ثانویه، تغییر حالت های فازی و عیوب ناشی از جوشکاری می شوند و ناحیه متاثر از حرارت نیز که در محدوده دمایی رسوب و انحلال کاربیدها و فازهای ثانویه حرارت می بیند باعث کاهش خواص اتصالات جوشکاری شده و به تبع آن کاهش عمر مفید منطقه جوش در مقایسه با فلز پایه می شوند.در این مقاله،خوردگی بین‌دانه‌ای در مقاطع جوشکاری شده فولاد زنگ نزن آستنیتیaisi321 را مورد بررسی قرار گرفت. به منظور بررسی حساسیت به خوردگی بین‌دانه‌ای از آزمایش اسید اگزالیک˜ مطابق با استاندارد astm a262 و منحنی های پولاریزاسیون سیکلی ˜که توسط دستگاه پتانسیو دینامی˜ رسم شده بود استفاده شد.پس از جوشکاری، چندین عملیات پسگرم بر روی فولاد انجام شدو تاثیر آنها روی کاهش حساسیت به خوردگی بین دانه ای مورد مطالعه قرار گرفت.طبق بررسی‌ها در فولاد جوشکاری شده هنگامی که تحت عملیات محلول سازی در دمای 1050 درجه سانتیگراد به مدت 3 ساعت و پایدارسازی در دمای 900 درجه سانتیگراد به مدت 5 ساعت قرار گرفت، به دلیل انحلال فاز دلتا فریت و رسوبات مضر حین جوشکاری و همچنین رسوب حداکثری کاربید تیتانیوم ، بهبود مقاومت به خوردگی بین دانه ای در هر سه منطقه فلز پایه، فلز جوش و ناحیه متاثر از حرارت، رخ می‌دهد.