بررسی تاثیر لایه بافر er430 بر رقت کروم، خواص مکانیکی و ریزساختار در جوشکاری پوششی er410nimo بر روی فولاد کربنی

جوشکاری پوششی با سیم‌جوش مارتنزیتی er410nimo بر روی فولادهای کربنی، روش متداول افزایش مقاومت سایشی و خوردگی تریم ولوها در صنایع نفت و گاز است؛ اما رقت شدید در مرز ذوب و امتزاج کنترل‌ نشده مذاب با فولاد پایه a105 می‌تواند موجب افت کروم، تشکیل مارتنزیت کم‌کروم و کاهش سختی نهایی شود. در این پژوهش، به‌منظور کنترل رقت و بهبود رفتار متالورژیکی روکش، تاثیر به‌کارگیری یک لایه بافر فریتی er430 در جوشکاری پوششی با سیم‌جوش er410nimo بر فولاد a105 بررسی شد. برای این منظور دو پیکربندی شامل نمونه بدون لایه بافر (دو پاس متوالی er410nimo بر روی a105) و نمونه دارای لایه بافر (پاس اول er430 و پاس نهایی er410nimo) تحت شرایط حرارتی یکسان و مطابق راهنمای api rp 582 اجرا و با یکدیگر مقایسه شدند. ارزیابی‌های ماکروگرافی، متالوگرافی نوری، sem، line scan ، xrf و سختی‌سنجی میکروویکرز نشان داد حضور لایه بافر er430 ضمن کاهش عمق نفوذ و پهنای منطقه ذوب، از افت شدید کروم در ناحیه رقت جلوگیری کرده، ساختار مارتنزیتی لایه نهایی را ریزتر و یکنواخت‌تر می‌کند و سختی و یکنواختی آن را در ضخامت روکش افزایش می‌دهد. بر این اساس، استفاده از لایه بافر er430 در جوشکاری پوششی با سیم‌جوش er410nimo می‌تواند راهکاری عملی برای بهبود عملکرد تریم ولوهای فولاد کربنی تحت شرایط کاری سنگین باشد.