|
|
|
|
چالشهای دادرسی غیابی در جرایم حدی از منظر فقه و حقوق موضوعه
|
|
|
|
|
|
|
|
نویسنده
|
کافی مصطفی ,عباسی یاسر
|
|
منبع
|
حكمت اسلامي و حقوق - 1403 - دوره : 1 - شماره : 2 - صفحه:38 -49
|
|
چکیده
|
قانونگذار با اصلاح ماده 406 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 و درج واژه «فقط»، رسیدگی غیابی به جرایم حدی دارای جنبه حقالله محض را ممنوع اعلام نموده است. این تغییر منجر به طرح پرسشهایی در خصوص مبانی فقهی و حقوقی مشروعیت رسیدگی غیابی به جرایم حدی، بهویژه در جرایم دارای جنبه حقالناسی یا حقوق مشترک شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل مبانی فقهی و حقوقی این مسئله به روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع معتبر فقهی و حقوقی انجام گرفته است. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که بر اساس مبانی فقهی، در جرایم حدیِ حقالله محض به سبب ماهیت الهی، جنبه عمومی، و عدم قابلیت اسقاط این حقوق، امکان رسیدگی غیابی منتفی است. در مقابل، در جرایم حدی حقالناسی، با توجه به ضرورت حمایت از حقوق اشخاص و جلوگیری از تضییع این حقوق، رسیدگی غیابی مشروعیت دارد. در خصوص جرایم مشترک نیز مبانی فقهی امکان تفکیک میان جنبه حقاللهی و حقالناسی را فراهم کرده و تنها جنبه حقالناسی قابلیت رسیدگی غیابی دارد. نتیجه آنکه تغییرات ماده 406 ضمن شفافسازی، محدودیتهایی را در نظام دادرسی کیفری ایجاد نموده که ضرورت تبیین روشنتر شرایط و ضوابط رسیدگی غیابی در حقوق مشترک را آشکار ساخته است.
|
|
کلیدواژه
|
جرایم حدی، دادرسی غیابی، متهم، حق الله، حق الناس، حق مشترک
|
|
آدرس
|
دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان), گروه حقوق, ایران, دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان), دانشکده حکمرانی, گروه حقوق, ایران
|
|
پست الکترونیکی
|
abasiyaser512@gmail.com
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
in absentia proceedings in ḥadd offenses: a balance between jurisprudence and positive law
|
|
|
|
|
Authors
|
kafi mostafa ,abbasi yaser
|
|
Abstract
|
by adding the word “only” to article 406 of the iranian criminal procedure code (2013), the legislator has prohibited in absentia proceedings for purely divine (ḥuqūq allāh) ḥadd offenses. this amendment has raised questions regarding the jurisprudential and legal basis for the legitimacy of in absentia proceedings, particularly concerning offenses involving private rights (ḥuqūq al-nās) or hybrid rights (ḥuqūq mushtarakah). using a descriptive-analytical method and authoritative jurisprudential and legal sources, this research examines the jurisprudential and legal foundations of in absentia adjudication in ḥadd crimes.the findings reveal that according to islamic jurisprudence, purely divine offenses, due to their sacred nature, public interest considerations, and the impossibility of their waiver by individuals, cannot be adjudicated in absentia. in contrast, in absentia proceedings for private rights offenses (ḥuqūq al-nās) are permissible given the necessity of safeguarding individuals' rights and preventing their violation. regarding hybrid offenses encompassing both divine and private aspects, jurisprudential principles allow for separating these aspects, permitting in absentia adjudication exclusively for the private-rights dimension.the research concludes that the amendment to article 406, while clarifying certain ambiguities, imposes limitations on criminal procedure, highlighting the need for clearer regulations regarding conditions and criteria for in absentia proceedings, especially for offenses involving hybrid rights.
|
|
Keywords
|
ḥadd offenses ,in absentia proceedings ,defendant ,divine rights (ḥuqūq allāh) ,private rights (ḥuqūq al-nās) ,shared rights (ḥuqūq mushterakah)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|