اثر سیاست‏های تغییر ساختار بر سرمایه‏گذاری داخلی ایران

سرمایه‏گذاری یکی از مهمترین مولفه‏های رشد اقتصادی به شمار می‏آید، به طوری‏که نوسانات این متغیر سبب رونق یا رکود اقتصاد خواهد شد. بر این اساس، نظریه‏پردازان درصدد تهیه الگویی بوده‏اند تا بتوانند رفتار سرمایه‏گذاری را تبیین و مهمترین عوامل تاثیرگذار بر آن را شناسایی کنند. در بین سیاست‏های اجرا شده در یک اقتصاد، سیاست‏های تغییر ساختار از اهمیت بالایی برخوردار هستند. از این رو در مطالعه حاضر به بررسی نقش سیاست‏های تغییر ساختار به عنوان مهمترین سیاست‏های اقتصادی بر حجم سرمایه‏گذاری طی دوره 1370 تا 1398 پرداخته شده است. نتایج برآورد الگوی خودرگرسیون با وقفه‏های گسترده نشان داد که رابطه بلندمدت بین متغیرهای مورد بررسی وجود دارد و تغییرات ایجاد شده در الگوی سرمایه‏گذاری طی دو دوره به تعادل خواهد رسید. در بین سیاست‏های تغییر ساختار، تنها سیاست خصوصی‏سازی دارای اثر مثبت (غیرمعنادار) بر سرمایه‏گذاری کشور بوده و سیاست‏های آزادسازی مالی و آزادسازی تجاری رفتارهای متفاوتی در کوتاه‏مدت و بلندمدت بر سرمایه‏گذاری داخلی داشته اند. لذا توصیه می‏گردد در اجرای سیاست‏های نامبرده نتایج احتمالی آنها از قبل پیش بینی شده و برای جبران اثرات منفی در دوره‏های مختلف (کوتاه‏مدت یا بلندمدت) تصمیمات مناسب، اتخاذ گردد.

the effect of structural change policies on iran's domestic investment

investment is one of the most important components of economic growth, so that the fluctuations of this variable will cause economic prosperity or stagnation. based on this, for a long-time theorist have been trying to prepare a model to explain investment behavior and identify the most important factors affecting it. among the policies implemented in an economy, structural change policies are of great importance. therefore, in the present study, the role of structural change policies as the most important economic policies on the investment volume during the period 1370 to 1398 has been investigated. the results of the estimation of the autoregression model with wide intervals show that there is a long-term relationship between the investigated variables and the changes made in the investment pattern will reach equilibrium during two periods. among the restructuring policies, only the privatization policy has a positive (non-significant) effect on the country's investment, and the financial liberalization and trade liberalization policies have different behaviors in the short and long term on domestic investment. therefore, it is recommended that in the implementation of the aforementioned policies, their possible results are predicted in advance and appropriate measures are taken to compensate for the negative effects in different periods (short-term or long-term).