بررسی قاعده تعظیم شعائر الهی نسبت به حضور و فعالیت اقلیت‌‌های دینی و مذهبی در ج.ا.ایران

جمهوری اسلامی ایران، در تعاملات خود در عرصه سیاست داخلی نسبت به اقلیت‌‌های دینی (کلیمیان، مسیحیان و زرتشتیان)، نیازمند چارچوب و برنامه‌ای جامع و کامل بوده تا بتواند در عین حفظ شخصیت حقوقی اقلیت‌‌ها، با حفظ وحدت و منافع ملی، از ظرفیت وجودی آنها در راستای آرمان و اهداف انقلابی خود بهره‌مند شود. از سوی دیگر حضور اقلیت‌‌های دینی در بافت جامعه ایرانی، دارای سابقه‌ای چند هزار ساله بوده و تفکیک آنها از جامعه مسلمین غیر ممکن است. ازاین‌رو پس از انقلاب اسلامی، ضمن مشروعیت و قانونی شدن حضور و فعالیت‌‌های آنان، در جهت بهره‌مندی از ظرفیت آنها، سیاست‌‌های رفتاری مشخص و معین اتخاذ شده است. پژوهش حاضر در صدد است با بررسی منابع، مستندات و مصادیق قاعده تعظیم شعائر الهی و توجه به مواد قانونی پیرامون اختیارات و فعالیت‌‌های آنها، نسبت بین قاعده تعظیم شعائر و حضور و فعالیت اقلیت‌ها را مورد پژوهش قرار دهد. حضور و حمایت اقلیت‌ها در موضوعات مهم سیاسی از جمله تجلیل و تکریم رهبران جبهه مقاومت، محکومیت اغتشاشات و حوادث تروریستی (شاهچراغ، کرمان، سیستان و بلوچستان)، حضور و تشویق جهت شرکت در راهپیمایی‌‌های دینی و ملی (روز قدس، 22 بهمن) نمونه‌‌های همزیستی مسالمت آمیز اقلیت‌ها با جامعه مسلمین بوده و انقلاب اسلامی توانسته است از ظرفیت اقلیت‌ها در راستای تعظیم شعائر الهی و تحقق اهداف و آرمان‌‌های خود به نحو شایسته بهره‌مند شود. در این پژوهش با رویکرد توصیفی - تحلیلی، با نوع تحقیق تطبیقی و روش تحلیل نظریه مبنا برای تحلیل داده‌ها استفاده شده است.

an examination of the principle of honoring divine symbols in relation to the presence and activities of religious and sectarian minorities in the islamic republic of iran

the islamic republic of iran, in its domestic political interactions with religious minorities (jews, christians, and zoroastrians), requires a comprehensive framework and strategy that, while preserving the legal identity of these minorities, also maintains national unity and interests, and utilizes their potential in line with its revolutionary ideals and goals. on the other hand, the presence of religious minorities within the fabric of iranian society has a history spanning several millennia, and separating them from the muslim population is impractical. accordingly, after the islamic revolution, not only was their presence and activity legitimized and legalized, but specific behavioral policies were also adopted to benefit from their capacities. this study seeks to examine the relationship between the principle of honoring divine symbols (ta'zim sha'a'ir allah) and the presence and activities of minorities by analyzing sources, legal texts, and examples of the application of this principle, alongside relevant legal provisions concerning their rights and activities. the participation and support of minorities in major political events—such as honoring resistance leaders, condemning unrest and terrorist incidents (shah cheragh, kerman, sistan and baluchestan), and participating in or encouraging participation in religious and national demonstrations (quds day, february 11)—are examples of the peaceful coexistence of minorities with the muslim community. the islamic revolution has been able to utilize the presence of minorities effectively to honor divine symbols and realize its objectives and ideals. this research adopts a descriptive-analytical approach, using a comparative type of study and a theory-based analytical method for data analysis.