مقایسه اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی و روان درمانی مثبت گرا بر تحمل هیجانی پریشانی و تاب آوری در زنان مبتلا به اختلال پانیک

هدف: هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی آموزش خودشفقت‌ورزی و روان‌درمانی مثبت‌گرا بر تاب‌آوری و تحمل هیجانی پریشانی در زنان مبتلا به اختلال پانیک بود.مواد و روش‌ها: این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون بود. جامعه آماری شامل زنان مبتلا به اختلال پانیک در شهر کرمانشاه بود که از میان آن‌ها 40 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی سیستماتیک انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه تحمل پریشانی هیجانی (dts) و مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون (2003) استفاده شد. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون‌های آماری استنباطی، آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و بررسی فرضیه‌ها در نرم‌افزار spss26 انجام شد. سطح معناداری آزمون‌ها 0.05 در نظر گرفته شد.یافته‌ها: نتایج نشان داد که هر دو مداخله، یعنی آموزش خودشفقت‌ورزی و روان‌درمانی مثبت‌گرا، تاثیر معناداری بر افزایش تاب‌آوری و تحمل هیجانی پریشانی در زنان مبتلا به اختلال پانیک داشتند. میزان تاثیر روان‌درمانی مثبت‌گرا بر تاب‌آوری 68% و بر تحمل هیجانی پریشانی 73% بود، درحالی‌که تاثیر آموزش خودشفقت‌ورزی بر تاب‌آوری 94.4% و بر تحمل هیجانی پریشانی 42.6% گزارش شد.نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که هر دو روش درمانی موجب بهبود تاب‌آوری و تحمل هیجانی پریشانی در زنان مبتلا به اختلال پانیک می‌شوند. بااین‌حال، آموزش خودشفقت‌ورزی تاثیر بیشتری بر افزایش تاب‌آوری داشت، درحالی‌که روان‌درمانی مثبت‌گرا تاثیر بیشتری بر بهبود تحمل هیجانی پریشانی نشان داد. بنابراین، به‌کارگیری این رویکردها در مراکز روان‌شناختی و کلینیک‌های درمانی می‌تواند در بهبود وضعیت بیماران مبتلا به اختلال پانیک موثر باشد.

comparison of the effectiveness of self-compassion training and positive psychotherapy on emotional distress tolerance and resilience in women with panic disorder

objective: the aim of the present study was to compare the effectiveness of self-compassion training and positive psychotherapy on resilience and emotional distress tolerance in women with panic disorder.methods and materials: this research employed a quasi-experimental design with a pre-test–post-test structure. the statistical population consisted of women diagnosed with panic disorder in kermanshah, from whom 40 individuals were selected through systematic random sampling. data were collected using the distress tolerance scale (dts) and the connor-davidson resilience scale (2003). data analysis was conducted using inferential statistical tests, including the kolmogorov–smirnov test, and hypothesis testing was performed using spss version 26. the significance level was set at 0.05.findings: the results indicated that both interventions—self-compassion training and positive psychotherapy—had a significant effect on enhancing resilience and emotional distress tolerance in women with panic disorder. the effect size of positive psychotherapy on resilience was 68%, and on emotional distress tolerance was 73%, while the effect size of self-compassion training was 94.4% for resilience and 42.6% for emotional distress tolerance.conclusion: the findings of this study demonstrated that both therapeutic approaches contribute to the improvement of resilience and emotional distress tolerance in women with panic disorder. however, self-compassion training had a greater impact on increasing resilience, whereas positive psychotherapy showed a stronger effect on improving emotional distress tolerance. therefore, the application of these approaches in psychological centers and treatment clinics can be beneficial in improving the condition of patients with panic disorder.