the role of the imam's knowledge of languages in proving imamate

One of the prominent features in shi'a traditions regarding the imams (peace be upon them) is their knowledge of languages and their ability to speak all human languages. this article, employing a descriptive-library approach and utilizing narrative sources and theological texts, examines this characteristic and analyzes its role in proving imamate. first, the indicators of imamate from the perspective of shi'a theology are explained. then, citing authentic hadiths, the ability of the imams (peace be upon them) to speak all languages is examined as one of the signs of divinely-inspired knowledge (ˈilm ladunnī) and their authority (ḥujjiyyah). this characteristic not only demonstrates the vast scope of the imams' knowledge but also, within the shi'a epistemological system, serves as evidence of their connection to the source of divine knowledge and their suitability for the office of imamate.

نقش آگاهی امام از زبان‌ها در اثبات امامت

یکی از ویژگی‌های برجسته در روایات شیعه در باب ائمه (علیهم‌السلام)، آگاهی ایشان به زبان‌ها و توانایی تکلم به تمامی زبان‌های بشری است. مقاله حاضر با روش کتابخانه‌ای-توصیفی و با بهره‌گیری از منابع روایی و متون کلامی، این ویژگی را بررسی و نقش آن را در اثبات امامت تحلیل می‌کند. در گام نخست، نشانه‌های امامت از منظر کلام شیعه تبیین می‌گردد. سپس، با استناد به احادیث معتبر، توانایی ائمه (علیهم‌السلام) در سخن گفتن به تمامی زبان‌ها، به عنوان یکی از نشانه‌های علم لدنی و حجیت ایشان مورد بررسی قرار می‌گیرد. این ویژگی نه تنها گویای وسعت دانش ائمه است، بلکه در نظام معرفت‌شناختی شیعه، به عنوان دلیلی بر اتصال ایشان به منبع علم الهی و صلاحیت آنان برای مقام امامت عمل می‌کند.