challenges of reconciling divine decree and predestination with free will in human destiny: a critique of the article reconciling the divine decree and free will in islam

The present article critiques and evaluates the article reconciling the divine decree and free will in islam by justin parrott (2017). this article, has published on yaqeen, american institute of islamic research, examines the role of human voluntary action in determining one's destiny. the aforementioned article is based on sunni theology, utilizing their exegetical and theological sources. this critique focuses on three axes: theoretical framework, theological foundations, and the qur'an. the findings of this critique indicate that the article is problem-oriented in terms of subject matter and its content is free from biases. only in limited cases concerning the definition of divine decree and predestination (qaḍa' and qadar), the existence of evil in the universe, and the degree of certainty of the divine decree in human destiny, does it differ from the principles of shi'a theology. this shows that recent interpretations in both muslim groups have moved away from past rigidities and, by accepting logical and intermediary paths, have drawn closer to one another.

چالشهای تطبیق قضا و قدر و اختیار در سرنوشت انسان: نقدی بر مقاله تطبیق قضا و قدر الهی و اختیار در اسلام

مقاله حاضر به نقد و ارزیابی مقاله تطبیق قضا و قدر الهی و اختیار در اسلام نوشته جاستین پاروت (2017) می‌پردازد. این مقاله که در موسسه آمریکایی مطالعات اسلامی yaqeen منتشر شده، به بررسی نقش فعل اختیاری انسان در تعیین سرنوشت خود پرداخته است. مقاله مذکور مبتنی بر کلام اهل تسنن و با استفاده از منابع تفسیری و کلامی ایشان نوشته شد‌‌ه‌است. نقد پیشِ رو با تمرکز بر سه محور «چارچوب نظری»، «مبانی کلامی» و قرآن انجام شد‌‌ه‌است. یافته‌های این نقد نشان می‌دهد که مقاله از نظر موضوعی مسئله‌محور و محتوای آن به دور از تعصبات است، و تنها در موارد محدودی در تعریف قضا و قدر، وجود شرور در عالم و میزان حتمیت قضا در سرنوشت انسان، با مبانی کلام شیعه تفاوت دارد و نشان میدهد برداشتهای اخیر، در هر دو گروه مسلمان از جزمیت‌های گذشته عدول کرده و با پذیرش طرق منطقی و میانی، به هم نزدیک‌تر شده‌اند.