واکاوی مفهوم محله در محلات تاریخی ایران مبتنی بر اصول نوشهرسازی

مقدمه: حافظت از محلات ‌تاریخی ایران باوجود ارزش‌های غنی، یکی از چالش‌های اساسی درزمینه شهرسازی است.باتوجه به تغییرات ساختاری،کالبدی و...در بافت‌های تاریخی در دوران معاصر و در نتیجه تضعیف روابط اجتماعی درون محلات،این مساله،خود را به‌مثابه یکی از چالش‌های جدی پیش‌‌روی ‌برنامه‌ریزان‌شهری نشان داد.این چالش، نیاز به بازآفرینی محلات براساس مکتب نوشهرسازی و احیای هویت تاریخی آن‌ها را مطرح می‌کند.هدف پژوهش: هدف، باز تولید مفهوم محله در محلات تاریخی ایران مبتنی‌بر اصول نوشهرسازی است که از نوع بنیادی بوده و برای دستیابی به مفاهیم اصلی مرتبط با بازتولید مفهوم محله در مکتب نوشهرسازی،بررسی ویژگی‌های آن از طریق بازخوانی و تحلیل مطالعات موجود ضروری است.روش شناسی: روش تحقیق، کیفی و مبتنی بر تکنیک‌های مرور نظام‌مند، مطالعه تطبیقی و روش پژوهش اِسنادی است. یافته‌ها و بحث: مطابق هدف اصلی، دو هدف فرعی مطرح شد:1)استخراج اصول شهرسازی در محلات تاریخی ایران و مقایسه آن‌ها با اصول نوشهرسازی.با استفاده از مرورسیستماتیک،قواعد شهرسازی در محلات تاریخی ایران بر اساس اصول مکتب‌اصفهان تعریف و سپس مفهوم محله در گذشته و حال بر اساس شش متغیر مقایسه شدند. متغیرها؛شامل:مفهوم، تعریف، جایگاه، ساختار هندسی،عنصر شاخص و اصول شکل‌دهنده بودند.2)از مرور سیستماتیک و روش تحلیل مضمون و با کمک روش اِسنادی به منظور مقایسه تطبیقی این اصول باهم، تعداد 10 شاخص استخراج گردید که نشان‌دهنده هم‌پوشانی این اصول بایکدیگر میباشد که عبارتند از: پیوستگی، مرکزیت و قلمرو محله‌اى، پیوند میان شبکه راه‌های بین‌شهری با شبکه گذرهای اصلی محلات، سلسله‌مراتب دسترسی، سلسله‌مراتب فضایی، انعطاف‌پذیرى ساختارکالبدی، ساختاراجتماعى قوی ،پایداری و معماری با هویت .نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که اصول نوشهرسازی شباهت‌های زیادی با اصول شهرسازی در محلات تاریخی ایران دارند و این تشابهات منجر به استخراج اصول ده‌گانه شد که تداعی اصول شهرسازی بومی‌ و ایرانی است.در نتیجه می‌توان به محله‌ای دست یافت که با احیاء میراث به ‌جا مانده، هویت تاریخی و متعاقب آن هویت ایرانی- اسلامی خود را علاوه‌ براینکه حفظ می نماید، ویژگی‌های محله‌های معاصر را با توجه به نیاز امروز ساکنان آن طراحی و برنامه‌ریزی می‌کند.

exploration of the neighborhood concept in historical neighborhoods in iran based on the principles of new urbanism

introduction: protecting iran's historical neighborhoods, despite the unique cultural and historical values they contain, has always been one of the biggest challenges in the field of urban planning and re-urbanization. since a significant part of the city's history is manifested in the body of historical context, and in the contemporary era, due to structural, physical, social changes, etc., there have been social and physical changes within the context of historical neighborhoods and social relations that have been in the city for many years. it was formed in the past, weakened and destroyed, this issue has caused the critical situation in the present era to show itself as one of the serious challenges facing urban planners.this challenge raises the need to recreate the neighborhoods based on the new urbanism school and revive their historical identity.the purpose of the research: the aim of the current research is to reproduce the concept of neighborhood in the historical neighborhoods of iran based on the principles of new urbanism. the purpose of the research is fundamental, and in order to achieve the main concepts related to the reproduction of the neighborhood concept in the doctrine of new urbanism, it is necessary to examine its characteristics through rereading and analyzing existing studies.methodology: the research method of this research is qualitative and based on systematic review techniques, comparative study and documentary research method. findings and discussion:  in order to achieve the main goal, two sub-goals were proposed: the first goal was to extract the principles of urban planning used in the context of historical neighborhoods of iran and the similarities and differences of the extracted principles with the principles of new urban planning. in this way, using a systematic and systematic review method, the rules of urban planning in the context of historical neighborhoods of iran were defined based on the principles of the isfahan doctrine in urban planning, and then in line with these principles, the concept of neighborhood in the historical contexts of iran in the past and present based on six variables were compared. the six variables are: concept, definition, position, geometrical structure, indicator element and shaping principles. from the systematic review of the principles of the isfahan school in the historical neighborhoods of iran with the principles of new urban development, a number of 10 indicators were extracted, which shows the commonalities and overlapping of these principles with each other, which covers the second objective of the research. these ten principles are: continuity (linking the city center with neighborhood centers), centrality and neighborhood territory, connection between the network of intercity roads and the network of main crossings of neighborhoods, hierarchy of access, hierarchy of space, flexibility of physical structure. , strong social structure of the neighborhoods, sustainability and architecture and urban design with quality and identity.