معنا شناسی واژه گناه در قرآن با تکیه بر معناشناسی ایزوتسو

ایزوتسو در معناشناسی از اصلی به نام معنای اساسی و نسبی نام می‌برد. معنای اساسی، معنای ذاتی کلمه و جدای از متن است. معنای نسبی، معنایی است که واژه پس از قرار گرفتن در نظام واژگان یک متن به خود می‌گیرد. ایزوتسو در شناسایی معنای واژه در متن روشهایی دارد که از آن جمله، توجه به بافت، رابطة همنشینی و جانشینی، تقابل معنایی وحوزه معنایی است. پژوهش حاضر به شکل توصیفی تحلیلی معنای اساسی واژگان مربوط به گناه را بررسی می‌کند. نتایج تحقیق حاکیست این واژگان در معنای اساسی خود به معنای گناه نبوده‌اند و علت قرار گرفتن آنها در حوزه معنایی گناه، به دلیل این است که هر کدام در ابتدا برای یک جنبه از گناه به کار رفته‌اند. با بررسی کاربرد واژگان در دوره جاهلی مشخص شد که الاثم بر گناه با مصادیق متفاوت، الجرم بر شدت گناه، الجناح به طور کلی به معنای گناه نبوده، الخطیئة بر اشتباه، الذنب بر عقوبت گناه و السیئة بر زشتی وبدی دلالت دارند. در بررسی معنای نسبی واژگان گناه در قرآن بر مبنای اصول ایزوتسو مشخص شد که الاثم در مورد گناهان عمدی و الجرم برخلاف کاربرد جزایی، برگناهان قلبی و باطنی، الجناح بر گناهان مربوط به احکام تشریعی، الخطیئة در برگیرنده گناهان ظاهری، باطنی، کوچک، بزرگ، عمدی وغیرعمدی نیز قابل بخشش، الذنب دارای دایره اطلاق گسترده و بیشتر به معنای عمومی گناه با عواقب دامنگیر والبته قابل گذشت و السیئة برگناهان ظاهری و باطنی، کوچک و بزرگ دلالت دارند.

a semantic analysis of the word 'sin' in the quran based on izutsu's semantics

izutsu's semantic theory distinguishes between basic and relational meanings. the basic meaning refers to the intrinsic meaning of a word, independent of context. the relational meaning, on the other hand, is the meaning a word acquires when placed within the lexical system of a text. izutsu's method for identifying word meanings within a text involves paying attention to context, paradigmatic and syntagmatic relationships, semantic opposition, and semantic fields. this descriptive-analytical study examines the basic meanings of words related to sin. the findings indicate that these words did not originally signify sin in their basic sense; rather, they were included in the semantic field of sin because each word initially described an aspect of sin. an examination of pre-islamic usage reveals that الاثم (al-ithm) referred to sin in various instances, الجرم (al-jurm) eferred to the severity of sin, الجناح (al-junah) did not generally mean sin, الخطیئة (al-khati'ah) referred to mistakes, الذنب (al-dhanb) referred to the consequence of sin, and السَّیِّئَةُ (as-sayi'ah) to ugliness and evil. analyzing the relational meanings of sin-related words in the quran based on izutsu's principles shows that الاثم (al-ithm) refers to deliberate sins; الجرم (al-jurm), contrary to its legal usage, denotes internal and hidden sins; الجناح (al-junah) relates to sins connected to legal rules; الخطیئة (al-khati'ah) encompasses external, internal, minor, major, intentional, and accidental sins, and is forgivable; الذنب (al-dhanb) has a broad scope of application and generally signifies sin with serious consequences but is still forgivable; and السَّیِّئَةُ (as-sayi'ah) refers to external and internal, minor and major sins.