مقایسه‌ تحلیلی متن نمایشنامه‌های برگرفته از داستان سیاوش با روایت فردوسی

شاهنامه به عنوان شاهکار بزرگ ادبی و سند هویّت ملّی به محض انتشار، به‌رغم موانع و مشکلات، در زندگی مردم راه یافته‌است. پس از آن، مردم در هر دوره‌ای متناسب با امکانات و شیوه‌های زندگی، شکل و قالب خاص برای تداوم شاهنامه برگزیده‌اند از جمله نقالی و شاهنامه‌خوانی. این شکل مشهور و کهن با همه‌ ارزشمندی‌اش، در عصر ما آهسته آهسته جایش را به قالب‌های دراماتی نوین بخشیده‌است. بیان هنری و جنبه‌های دراماتیک شاهنامه نیز به هنرمندان این امکان را داده ‌است که داستان‌های آن را به گونه‌های دیگر هنری از جمله نمایشنامه تبدیل کنند. به منظور تبیین ارزش و جایگاه جنبه‌ نمایشی شاهنامه، پنج نمایشنامه‌ مقتبس از داستان سیاوش را برگزیده‌ایم. برای شناخت، تفکیک و روشنگری در تعیین نقاط ضعف و قوتِ نمایشنامه‌ها از تقسیم بندی واگنر در شناسایی انواع اقتباس استفاده کرده‌ایم. این بررسی نشان می‌دهد نویسندگان نمایشنامه، بیشتر به اقتباس تفسیری متمایل هستند و روی‌آوردن به اقتباس‌های قیاسی و جابه جایی، بیشتر مبتنی بر نوگرایی است تا توجه به مخاطبان عمومی.

analytical comparison of the text of plays based on siavash's story with ferdowsi's narration

despite many obstacles and difficulties, ferdowsi's shahnameh, as a literary masterpiece and record of national identity, entered the lives of people right after its publication. thenceforth, generations of people have chosen different forms of preserving this masterpiece, according to their time and lifestyle. minstrelsy or performance of shahnameh is among these forms. this famous and ancient form, despite all its values, is giving its place to new dramatic forms. shahnameh's artistic language and its dramatic aspects has given modern artists the opportunity to form its stories into other literary forms, including drama. to show the strong dramatic aspects of shahnameh, we have chosen five plays derived from the story of siavash in shahnameh. to identify and analyze the values and the shortcomings of these plays we have applied wagner's categories of imitation. this study shows that the playwrights are usually inclined to interpretive imitation, and that comparative imitation and displacement are done not according to the general audience, but according to the modern tendencies in literature an art.