نقد معیار رکاکت لفظی در تشخیص احادیث موضوعه با تاکید بر معیار رکاکت معنوی و معرفت‌های یقینی

علمای حدیث معیارهای مختلف سندی و متنی را برای نقد متن حدیث و شناسایی احادیث موضوعه بیان نموده اند که ازجمله معیارهای متنی ارائه شده، وجود رکاکت لفظی در حدیث است. رکاکت لفظی در دو معنای مخالفت با قواعد زبان عربی و مخل فصاحت و بلاغت بودن بکار رفته است. موافقان این معیار با ارائه نمونه‌هایی از رکاکت لفظی در احادیث به‌دنبال اثبات وجود این مساله در برخی از احادیثند. در نقطه مقابل احادیثی که واجد رکاکت لفظی شناخته شده اند، ازسوی برخی دیگر، به چالش کشیده شده‌اند و نمونه ای از رکاکت لفظی محسوب نمی شوند. درواقع با توجه به وجود پدیده نقل به معنا در احادیث، اثبات رکاکت لفظی احادیث امری دشوار است و صرفا در احادیثی که راوی مدعی انتساب واژگان حدیث به معصوم(ع) است، می‌توان چنین معیاری را به‌کار بست. از این‌رو این معیار در کلیت خود قابل اثبات نیست. این مقاله درصدد بررسی و نقد مفهوم رکاکت لفظی و میزان کارایی این معیار در نقد و بررسی احادیث موضوعه است که برای بررسی آن ضمن تعریف این معیار به نقد نمونه هایی که مدعی وجود چنین معیاری در احادیثند، پرداخته خواهد شد. در نهایت می توان گفت رکاکت معنوی مناسب ترین جایگزین برای معیار رکاکت لفظی در تشخیص احادیث صحیح از ساختگی باشد و مخالفت با هر معرفت یقینی مانند: قرآن، سنت، عقل، ضروریات دین ومذهب، مسلمات تاریخی و ... معیاری در راستای شناسایی احادیث موضوعه است.

criticism of the standard of verbal verbal distortion in identifying hadiths with an emphasis on the criterion of spiritual receptivity and certain knowledge

scholars of hadith have noted various documentary and textual criteria for criticizing the texts of hadiths and identifying relevant ones. verbal reticence is used arabic in two opposing senses: the rules of the arabic language and hindering eloquence. the proponents of this criterion seek to prove the existence of this issue in some hadiths. on the other side, the hadiths known to have verbal distortion have been challenged by some others and are not considered examples of verbal distortion. in fact, due to the existence of the phenomenon of transfer to meaning in the hadiths, it is difficult to prove the literalness of the hadiths, and only such a criterion can be applied to the hadiths where the narrator claims to attribute the words of the hadith to imam (pbuh). therefore, this criterion cannot be proven in its entirety. this article aims to review and criticize the concept of verbal distortion and the effect of this criterion in reviewing hadiths. finally, it can be said that content distortion is the most suitable alternative in distinguishing authentic hadiths from fake ones, and opposition to any certain knowledge such as the qur'an, sunnah, reason, principles of religion, historical facts, etc. is a criterion for identifying hadiths.