مقایسه آنتی ساکاد، کنترل مهاری و توجه پایدار در دانشجویان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی و همتایان عادی

اگرچه نسخه پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (dsm-5) توضیح می دهد که علائم اختلال نقص‌توجه و بیش فعالی برای بزرگسالان و کودکان یکسان است، مشاهدات بالینی نشان می‌دهد که بزرگسالان در عملکردهای اجرایی سطح بالاتر نسبت به کودکان دارای نقایص متنوع‌تری هستند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه آنتی ساکاد، کنترل مهاری و توجه پایدار در دانشجویان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی و همتایان عادی انجام شد. در یک طرح علی- مقایسه‌ای و پس از غربال کردن با مقیاس خودگزارش دهی adhd بزرگسالان (asrs)، تعداد 30 دانشجو با اختلال نقص‌توجه و بیش فعالی و 30 دانشجوی عادی به روش نمونه گیری هدفمند از بین دانشجویان یکی از موسسات آموزش عالی شهر تبریز انتخاب شدند. گردآوری داده‌ها با تکلیف آنتی ساکاد (ast) و ویرایش دوم آزمون عملکرد پیوسته (cpt-ii) انجام شد. تحلیل واریانس چندمتغیره نشان داد که در آنتی ساکاد، کنترل مهاری و توجه پایدار بین گروه مبتلا به adhd بزرگسالی و گروه عادی تفاوت معناداری وجود دارد (0.001 >p). طبق یافته‌های پژوهش، دانشجویان مبتلا به اختلال نقص‌توجه و بیش فعالی در آنتی ساکاد، کنترل مهاری و توجه پایدار نقص دارند که این نقایص می‌تواند منجر به کاهش عملکرد تحصیلی و شغلی شود.

comparison of anti-saccade, inhibitory control and sustained attention in college students with attention-deficit/hyperactivity disorder and normal peers

introductionattention-deficit/hyperactivity disorder (adhd) is a prevalent neurodevelopmental disorder affecting approximately 5% of school-aged children, with persistence into adulthood in roughly 65% of cases. the estimated prevalence in adults is approximately 2.5% (fullen et al., 2020). adhd is characterized by a persistent pattern of inattention and/or hyperactivity-impulsivity, causing significant impairment in daily life (american psychiatric association, 2013). comorbid deficits in executive functions, emotional regulation, and motivation are frequently observed in individuals with adhd (fullen et al., 2020). notably, many adults with adhd may exhibit limited awareness of the disorder's impact on their lives, having adapted to lifelong symptomatology (fields et al., 2017).adults with adhd, similar to children, demonstrate a spectrum of neurocognitive deficits (agha et al., 2024). impairments in sustained attention are particularly salient, manifesting as a reduced capacity to maintain focus on tasks over extended periods (machida et al., 2022). neuroimaging studies have implicated deficits in frontostriatal and superior parietal networks as neural correlates of impaired sustained attention in adults with adhd (cubillo et al., 2012). furthermore, deficits in anti-saccade performance, reflecting impaired voluntary control of saccadic eye movements, are frequently observed (coe & munoz, 2017). anti-saccade performance has been suggested as a predictor of executive dysfunction (mirsky et al., 2011) .inhibitory control is another core neurocognitive domain often compromised in adhd. studies have reported reduced p3 amplitude in centroparietal regions in both children and adults with adhd, indicating diminished attentional resources allocated to inhibitory processing (wiersema et al., 2006). converging evidence from neuropsychological and behavioral assessments consistently demonstrates poorer sustained attention and inhibitory control in individuals with adhd compared to neurotypical controls (servera et al., 2023; linhartová et al., 2021).