تحلیل نقش خاطره جمعی در مکتب هنر رضوی در مسیر حکمرانی متعالی (با تاکید بر اندیشه رهبر معظم انقلاب اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب)

این پژوهش با رویکردی بین‌رشته‌ای و با اتکا بر روش‌شناسی کیفی (راهبرد نظریه داده‌بنیاد)، به تحلیل نقش «خاطره جمعی» و «نوستالژی» در قالب «مکتب هنر رضوی» به مثابه بنیان‌هایی برای «حکمرانی متعالی» می‌پردازد. چارچوب نظری تحقیق بر سه مفهوم کلیدی خاطره جمعی (هالبواکس)، نوستالژی (بویم، دیویس) و بازنمایی استوار است. مسئله محوری پژوهش، شکاف نظری موجود در تبدیل سرمایه نمادین نهفته در میراث فرهنگی-مذهبی (با تاکید بر حرم مطهر رضوی به عنوان «قلّه شکوه معنوی ایران» در اندیشه مقام معظم رهبری) به سازوکارهای عملیاتی حکمرانی در عصر دیجیتال است. در این راستا، مکتب هنر رضوی نه صرفاً به عنوان یک میراث زیبایی‌شناختی، بلکه به عنوان یک «سرمایه تمدنی» زنده و فعال در نظر گرفته می‌شود که از طریق خلق «حافظه مکانی» در حرم مطهر رضوی، هویت ایرانی-اسلامی را شکل می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که نوستالژی، در گذر از تعاریف پزشکی و روان‌شناختی اولیه، به سازه‌ای فرهنگی-سیاسی تبدیل شده که می‌تواند در بازتعریف هویت جمعی و تقویت انسجام ملی نقش ایفا کند. در عصر حاضر، پدیده «نوستالژی دیجیتال» (نیمایر) هم فرصت‌هایی (مانند تسهیل بازتولید و توزیع خاطره جمعی) و هم تهدیداتی (مانند تحریف، تجاری‌سازی و بروز اشکال خطرناک نوستالژی تجدیدگر) را به همراه آورده است. نتیجه‌گیری نهایی پژوهش بر این امر تاکید دارد که تلفیق هوشمندانه خرد جمعی نهفته در خاطره دینیِ شکل‌گرفته در مکتب هنر رضوی، با الزامات حکمرانی نوین و اقتضائات جهان دیجیتال، برای تحقق الگوی ایرانی-اسلامی پیشرفت و آرمان تمدن نوین اسلامی مندرج در بیانیه گام دوم انقلاب، امری ضروری و اجتناب‌ناپذیر است. این امر مستلزم تدوین راهبردهایی برای انتقال روایت‌های اصیل هویت‌ساز از یکسو، و ایجاد پادگفتمانی نقادانه در برابر دستکاری‌های ایدئولوژیک گذشته از سوی دیگر می‌باشد.

analysis of the role of collective memory in the school of razavi art on the path to exalted governance(with an emphasis on the thought of the supreme leader of the islamic revolution in the second phase of the revolution statement)

methodology (grounded theory strategy), analyzes the role of collective memory and nostalgia within the framework of the school of razavi art as foundations for exalted governance. the theoretical framework of the study is based on three key concepts: collective memory (halbwachs), nostalgia (boym, davis), and representation.the central research problem is the theoretical gap in converting the latent symbolic capital embedded in cultural-religious heritage-with an emphasis on the holy razavi shrine as the pinnacle of iran's spiritual grandeur in the thought of the supreme leader-into operational mechanisms of governance in the digital age. in this context, the school of razavi art is considered not merely as an aesthetic heritage, but as a living and active civilizational capital that shapes iranian-islamic identity through the creation of spatial memory within the holy razavi shrine. the findings indicate that nostalgia, having moved beyond its initial medical and psychological definitions, has become a cultural-political construct capable of playing a role in redefining collective identity and strengthening national cohesion. in the contemporary era, the phenomenon of digital nostalgia (niemeyer) presents both opportunities (such as facilitating the reproduction and distribution of collective memory) and threats (such as distortion, commercialization, and the emergence of dangerous forms of restorative nostalgia). the study's final conclusion emphasizes that the intelligent integration of the collective wisdom inherent in the religious memory formed within the school of razavi art, with the requirements of modern governance and the exigencies of the digital world, is essential and inevitable for realizing the iranian-islamic model of progress and the ideal of the new islamic civilization outlined in the second phase of the revolution statement. this necessitates formulating strategies for transmitting authentic, identity-forming narratives on one hand, and creating a critical counter-discourse against ideological manipulations of the past on the other.