تحلیل الگوی فرا مدیریت زمان در آموزه های امام رضا علیه‌السلام

مدیریت زمان در عصر حاضر عمدتاً بر پایه‌ نگرش سکولار و با محوریت بهره‌وری مادی شکل گرفته است. این در حالی است که با جستجو در آموزه‌های اسلامی، به ویژه سیره‌ امام رضا علیه‌السلام، روشن می‌شود که نگاه دینی به زمان، فرا‌تر و عمیق‌تر از این دیدگاه است. این پژوهش با هدف تبیین «الگوی فرامدیریت زمان رضوی» و مقایسه‌ آن با مدل‌های مرسوم، با روشی کیفی از نوع تحلیلی-استنباطی و با گردآوری داده‌ها به شیوه‌کتابخانه‌ای-اسنادی از متون معتبر دینی انجام شده است. یافته‌ها منجر به طراحی چارچوبی نظری شد که زمان را در چهار بُعد کلان و به هم پیوسته سامان می‌دهد: «مناجات با خدا»(بعد معنوی)، «تامین معاش» (بعد اقتصادی)، «معاشرت با برادران معتمد» (بعد اجتماعی-اخلاقی) و «کسب لذت‌های حلال» (بعد روان‌شناختی). وجه تمایز این مدل، قرار دادن «عبودیت خدا» به عنوان غایت نهایی و ایجاد تعادل پویا و سینرژیک بین ابعاد چهارگانه‌ زندگی است. این مقاله نشان می‌دهد که «فرامدیریت زمان رضوی» با تکیه بر نگاهی کل‌نگر و فرادنیوی، پاسخی جامع به کاستی‌های مدل‌های سکولار است که می‌تواند همزمان به بهره‌وری مادی و سعادت اخروی انسان بینجامد.

analysis of the meta-time management model in the teachings of imam reza (a.s.)

contemporary time management is predominantly founded on a secular worldview, centered around material productivity. however, an examination of islamic teachings, particularly the conduct of imam reza (a.s.), reveals that the religious perspective on time is more comprehensive and profound. this research aims to elucidate the razavi meta-time management model and compare it with conventional models, using a qualitative, analytical-inferential method and collecting data through a library-documentary approach from authentic religious texts. the findings led to the design of a theoretical framework that organizes time into four overarching, interconnected dimensions: communion with god (spiritual dimension), sustenance livelihood (economic dimension), association with trusted brethren (social-ethical dimension), and attaining permissible pleasures (psychological dimension). the distinguishing feature of this model is its placement of servitude to god as the ultimate end goal and its establishment of a dynamic, synergistic balance among the four dimensions of life. this paper demonstrates that the razavi meta-time management model, relying on a holistic and transcendent perspective, provides a comprehensive response to the shortcomings of secular models, capable of simultaneously leading to both material productivity and human otherworldly felicity.