تحلیل شان درمانگری ائمه علیهم السلام با تاکید بر سیره و تعالیم رضوی(بر پایه باورهای کلامی امامیه بنیان ‌گذاران مکتب بغداد)

یکی از موضوعات مرتبط با امامت، شئون مختلف ایشان در ساحت هدایت بشر و یا غیر آن است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا به باورهای کلامی امامیه در مکتب بغداد، به بررسی صحت انتساب «شان درمانگری» به ائمه علیهم السلام، به ویژه با محوریت سیره رضوی می‌پردازد. مکتب کلامی بغداد، به عنوان جریان عقل ‌گرای امامیه در قرون دوم تا ششم هجری، با چهره‌ های شاخصی مانند شیخ مفید و سید مرتضی، تعریف خاصی از «شان امام» ارائه می ‌دهد که عبارت است از کارویژه‌ ای اختصاصی که مقام امامت آن را اقتضا می ‌کند. در این چارچوب، شان درمانگری به عنوان زیرمجموعه‌ای از شئون علمی امام مورد بحث قرار گرفته است. یافته‌ ها نشان می ‌دهد که در میان متکلمان امامیه درباره دامنه علم امام و شمول آن بر علوم غیردینی مانند طبابت اختلاف نظر وجود دارد. از منظر متکلمان مکتب بغداد، عقل تنها آگاهی کامل امام از معارف دینی را برای تحقق هدف هدایتگری ضروری می ‌داند و در مورد علوم غیرمرتبط مانند طبابت سکوت اختیار می‌ کند؛ بنابراین، اثبات چنین علمی برای امام منوط به وجود روایات معتبر است. اگرچه در منابع نقلی، احادیث و رساله‌ای (مانند الرساله الذهبیه) به امام رضا علیه السلام نسبت داده شده اما از نگاه این مکتب، حتی در صورت پذیرش این روایات، درمانگری به عنوان یک «شان» ذاتی و انحصاری امامت تلقی نمی‌ گردد، چرا که انجام آن توسط دیگران ممکن است و وظیفه اصلی امام، هدایت معنوی مردم است.

an analysis of the therapeutic role of the imams (a.s.) with an emphasis on the conduct and teachings of imam reza (a.s.)(based on the theological doctrines of the imāmī founders of the baghdad school)

one of the topics related to the imamate is the various functions of the imams in guiding humanity and other realms .this research ,employing a descriptive-analytical method and relying on the theological beliefs of the imamiyya within the baghdad theological school ,investigates the validity of attributing the“ therapeutic function ”to the imams (a.s.) with a particular focus on the conduct(sira)of imam al-rida .the baghdad theological school ,as the rationalist current of imami theology from the 2nd to the6 th centuries ah ,represented by prominent figures such as shaykh al-mufid and al-sayyid al-murtada ,offers a specific definition of the“ function of the imam ”.this function is defined as a specific duty necessitated by the station of the imamate .within this framework ,the therapeutic function has been discussed as a subset of the imam’s epistemic functions. the findings indicate that among imami theologians, there are differing opinions regarding the scope of the imam’s knowledge and its inclusion of non-religious sciences ,such as medicine .from the perspective of the baghdad school theologians ,reason only deems the imam’s comprehensive knowledge of religious tenets necessary for fulfilling the objective of guiding humanity ;regarding unrelated sciences like medicine ,reason remains silent .consequently ,proving such knowledge for the imam is contingent upon the existence of authentic narrations .although narrative sources contain hadiths and treatises such as al-risalah al-dhahabiyya attributed to imam reza (a.s.) from the viewpoint of this school ,even if these narrations are accepted ,therapeutics is not considered an inherent and exclusive“ function ”of the imamate ,since its practice is possible by others ,and the primary duty of the imam is the spiritual guidance of the people.