الگوی اقناع سیاسی امیرالمومنین علی (ع) در بحران‌های داخلی( موردکاوی توصیفی-تحلیلی جنگ جمل و نهروان)

این پژوهش با هدف تبیین الگوی اقناع سیاسی امیرالمومنین علی (ع) در مواجهه با بحران‌های داخلی صدر اسلام، به توصیف و تحلیل تلاش‌های اقناعی ایشان در دو جنگ مهم جمل و نهروان می‌پردازد. روش تحقیق به کار رفته، توصیفی-تحلیلی با رویکرد موردکاوی تطبیقی است که با استفاده از چارچوب‌های نظری اقناع (نظیر نظریه ارسطو و اصول روان‌شناسی اقناع) به تحلیل یافته‌ها از منابع دست اول و معتبر تاریخی و سیره پرداخته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که امیرالمومنین علی (علیه السلام) در این دو واقعه، با وجود تفاوت‌های چشمگیر در مخاطبان، ماهیت بحران و پیامدهای آن، از یک الگوی اقناع سیاسی منسجم و چندوجهی بهره گرفته‌اند. مولفه‌های اصلی این الگو شامل اولویت قاطع با اقناع و اتمام حجت پیش از توسل به زور، کاربست جامع روش‌های استدلالی ، عاطفی ، رفتاری و عملی، انعطاف‌پذیری در محتوا و تاکیدات متناسب با مخاطب و بستر، و هدف‌گذاری چندلایه بوده است. این الگو اگرچه همواره به جلوگیری کامل از نبرد منجر نشد، اما در کاهش ابعاد فتنه، جداسازی بخشی از مخالفان، و مشروعیت‌بخشی به اقدام دفاعی امام بسیار موثر بود. نتیجه‌گیری کلی پژوهش حاکی از آن است که الگوی اقناع سیاسی امیرالمومنین علی (علیه السلام)، تجلی عملی رهبری حکیمانه و الهی در مدیریت بحران است که با تکیه بر عقلانیت، اخلاق و رافت، به دنبال فتح دل‌ها و اذهان پیش از فتح میدان بوده است. این الگو دارای پیامدهای کاربردی مهمی برای مدیریت منازعات و مقابله با افراط‌ گرایی در جهان معاصر است.

the political persuasion model of amir al-mu'minin (as) in internal crises: a descriptive-analytical case study of the battles of jamal and nahrawān

this study aims to explain the model of political persuasion employed by amir al-mu'minin (peace be upon him) in facing the internal crises of early islam, focusing on the description and analysis of his persuasive efforts during the two major battles of jamal and nahrawan. the research method is descriptive-analytical with a comparative case study approach, utilizing theoretical frameworks of persuasion (such as aristotle's theory and principles of the psychology of persuasion) to analyze findings drawn from primary and reliable historical sources and the prophet's biography. the findings indicate that, despite significant differences in audiences, the nature of the crises, and their consequences, amir al-mu'minin (peace be upon him) employed a coherent and multifaceted model of political persuasion in both events. the main components of this model include a firm priority on persuasion and completion of argument before resorting to force, comprehensive application of rational, emotional, behavioral, and practical methods, flexibility in content and emphasis appropriate to the audience and context, and multilayered goal-setting. although this model did not always completely prevent conflict, it played a significant role in reducing the scope of discord, separating a segment of the opposition, and legitimizing the imam's defensive actions. the overall conclusion of the research suggests that the model of political persuasion of amir al-mu'minin (peace be upon him) represents a practical manifestation of wise and divine leadership in crisis management, which, relying on rationality, ethics, and compassion, sought to conquer hearts and minds before the battlefield. this model offers important practical implications for conflict management and combating extremism in the contemporary world.