نشانه‌شناسی اجتماعی صفوه‌ الصفا نوشتة ابن بزاز اردبیلی براساس نظریة پی‌یر گیرو

نشانه‌شناسی اجتماعی رویکردی انتقادی و تحلیلی است که به بررسی نشانه‌های اجتماعی و فرهنگی در درون متون ادبی می‌پردازد و فرایند تولید معنا از طریق این نشانه‌ها و دلالت‌های اجتماعی درون متن را بازخوانی می‌کند. بررسی و تحلیل  نشانه‌ها و ارتباط معنایی آن‌ها در نظام اندیشگانی یک متن و تاثیر آن‌ها بر تولید معنا در حوزة مطالعات نشانه‌شناسی اجتماعی قرار می‌گیرد. پی‌یر گیرو زبان‌شناس و نشانه‌شناس فرانسوی از جمله کسانی بود که به بررسی و تحلیل نظام نشانه‌ای اجتماعی و فرهنگی در فرایند تولید معنای متن پرداخت و این نشانه‌ها را طبقه‌بندی کرد. صفوه ‌الصفا نوشتة ابن بزار اردبیلی از مهم‌ترین متون تراجم احوال مشایخ صوفیه در ادبیات صوفیه در قرن هشتم هجری است که به بررسی حیات صوفیانه و اجتماعی شیخ صفی‌الدین اردبیلی و استادان و شاگردان او می‌پردازد. ابن بزار در ضمن بیان احوال شیخ صفی‌الدین اردبیلی، تصویر قابل تامل و روشنی از اوضاع اجتماعی زمانة شیخ صفی ارائه می‌دهد که باعث شناخت غنی‌تر دوران حیات او از منظر طریقت صوفیه و اوضاع اجتماعی می‌شود. در این مقاله با بررسی تحلیلی و توصیفی نشانه‌های اجتماعی صفوه‌ الصفا بر اساس نظریات بنیادین پی‌یر گیرو، نظام نشانه‌ای مبتنی بر جامعه و فرهنگ در زمانة اثر بازشناسی شد و نتایج حاصل بیانگر نشانه‌های هویتی چون عناوین و القاب، مکان‌ها، طبقات اجتماعی و مشاغل مردمان و نیز نشانه‌های ارتباطی مثل لحن مختلف کلام، ارتباطات غیر کلامی، اطوار و حالات مردمان این دوره است که در نهایت منجر به تولید معنای اثر نیز شد.

a socio-semiotic study of safwat al-safa by ibn bazzaz ardabili based on pierre guiraud's theoretical framework

social semiotics is a critical and analytical approach that examines socio-cultural signs within literary texts. it re-reads the process of meaning production by investigating textual signs and social implications. analysis of signs and their semantic relations in the text's ideological system and its impact on the meaning production are within the domain of semiotics. pierre guiraud, a french linguist and semiotician, contributed significantly to this area by classifying social and cultural signs involved in the process of textual meaning-making. safvat al-safa by ibn bazzaz ardabili is one of the most significant biographical texts on sufi sheikhs in 8th-century ah persian sufi literature. it narrates the spiritual and social life of sheikh safi al-din ardabili, along with that of his teachers and disciples. through these accounts, ibn bazzaz presents a vivid portrayal of the social context of sheikh safi's era, offering valuable insights into both the sufi path and the socio-cultural conditions of the time. using the descriptive-cum-analytical method and drawing on guiraud's foundational theories, the article reexamines the socio-cultural semiotic system within the text. the results revealed that identity-related signs, such as titles, locations, social classes, and professions, as well as communicative signs like speech tone, nonverbal cues, and behavioral patterns, eventually led to the meaning production