تبیین مفهوم فراملی ‌گرایی در روابط بین‌الملل از منظر نظریات همگرایی

با توسعۀ حاکمیت‌های ملی و ایدئولوژی‌های ملی‌گرایانه پس از عهدنامه‌های وستافالیا، شاهد میهن‌پرستی‌های افراطی، بیگانه‌ستیزی، برخوردها و منازعات بین ملت‌ها بودیم که اوج آن در وقوع دو جنگ جهانی اول و دوم بود. پس از آن نظریه‌پردازان مختلفی به‌دنبال کاهش اختلافات بین ملت‌ها و نزدیک ساختن آن‌ها به یکدیگر و دستیابی به راه‌حل‌هایی به‌منظور ایجاد همکاری‌ها و همگرایی بین واحدهای ملی پرداختند. در این بین نظریه‌پردازان همگرایی با طیف وسیعی از نظریه‌پردازی، نظریه‌های مختلفی را در زمینۀ وحدت و همگرایی سیاسی بین ملت‌ها ارائه کردند و به‌نوعی به‌سمت جامعۀ جدید و بزرگ‌تر فراملی حرکت کردند که نمونۀ بارز آن اتحادیۀ اروپاست. با این حال، عناصر اصلی این جامعۀ بزرگ‌تر و فرایند آن به‌وضوح در نظریات آنان بیان نشده است. از این‌رو محققان به‌دنبال پاسخ به این سوال هستند که فراملی‌گرایی از منظر نظریات همگرایی دارای چه مفهوم، عناصر و روندی است. برای پاسخ به این سوال، روش تحقیق تبیین‌گری انتخاب شده است. در این روش تحقیق، پس از تعیین پرسش دقیق، جمع‌آوری داده‌ها به روش اسنادی و کتابخانه‌ای از بین نظریات 28 نظریه‌پرداز همگرایی در طیف نظریات همگرایی، فدرالیسم، کنفدرالیسم، منطقه‌گرایی، نومنطقه‌گرایی، کارکردگرایی، نوکارکردگرایی و پساکارکردگرایی صورت پذیرفته است. در ادامه به روش تحلیل محتوا و تحلیل مضمون، استخراج مولفه‌ها صورت گرفته و سپس به نظام‌مند کردن و ترکیب آن‌ها پرداخته شده است. در نگارش نهایی پاسخ به سوال اصلی تهیه شده است. در این تحقیق مشخص شده که فراملی‌گرایی از منظر نظریه‌پردازان همگرایی دارای نُه عنصر است: شناخت، نظام ارزشی، اهداف، ارادۀ سیاسی، تعاملات، حاکمیت فراملی، جامعۀ فراملی، کارامدی و وفاداری. این‌ها در روندی چرخشی به‌صورت تدریجی، گام‌به‌گام، فزاینده و خودتقویت‌کننده ادامه خواهد داشت.

clarifying the concept of transnationalism in international relations from the perspective of convergence theories

following the rise of nation-states and nationalist ideologies after the treaty of westphalia, there emerged an era marked by extreme patriotism, xenophobia, and conflicts among nations—peaking notably during the first and second world wars. in the aftermath, numerous scholars sought ways to bridge divides, foster closer relations among nations, and develop strategies for cooperation and convergence among political entities. among these, convergence theorists proposed various models of political unity and integration, gradually advancing toward a new, larger transnational society—exemplified most prominently by the european union. however, the core elements and processes of this broader society remain insufficiently articulated within their theories. as a result, researchers are prompted to ask: what is the meaning, what are the defining components, and what is the process of transnationalism from the perspective of convergence theories? to answer this question, an interpretative (explanatory) research methodology was employed. after establishing a precise research question, data collection was carried out through documentary and library research, analyzing the theories of twenty-eight convergence scholars spanning a range of perspectives including federalism, confederalism, regionalism, neo-regionalism, functionalism, neo-functionalism, and post-functionalism. the data were then subjected to content and thematic analysis to extract the key elements, which were subsequently organized, systematized, and integrated. the final response to the main research question revealed that, from the viewpoint of convergence theorists, transnationalism comprises nine fundamental elements: cognition, value system, objectives, political will, interactions, transnational sovereignty, transnational society, efficacy, and loyalty. these elements operate within a cyclical process—gradually, incrementally, and self-reinforcing—advancing step-by-step over time.