the manifestation of god in the parable of light: a re-reading of the verse allah is the light of the heavens and the earth (q. 24:35) based on modern science

The noble qur'an employs parables (al-amthāl) as a method for bringing the human mind closer to the comprehension of transcendent truths. the expression allah is the light of the heavens and the earth (q. 24:35) is among the most prominent qur'anic parables that has long invited reflection among scholars of the islamic sciences. using a descriptive–analytical method, this study examines the historical trajectory of the interpretation of this verse in relation to the development of theories in optics. it also analyzes the system of parables in the qur'an and demonstrates, in light of recent scientific findings, the possibility of novel understandings of this verse that have been neglected in existing exegetical works. a review of the historical course of interpretation reveals that empirical scientific knowledge had little influence on exegetical understandings up to the 13th century ce. the interpretation of al-nūr (light) by suhrawardī as that which is manifest and makes manifest has endured due to its consonance with the empirical understanding of the nature of light.this study shows that, from an ontological perspective grounded in the metaphorical nature of the cosmos, the manifestation of higher truths within it, and the expression of these truths in the qur'an through parables, attention to recent findings in optical science leads to the discovery of new dimensions of this qur'anic parable. features of light, such as the reflection of light in bodies depending on their properties, the visibility of only a small portion of the electromagnetic spectrum, the absoluteness of the speed of light irrespective of the observer's motion, and the absence of perceived temporal passage in a hypothetical motion at the speed of light, respectively evoke the levels of divine manifestation in beings, the limitations of human perception, and the absoluteness and atemporality of god.

تجلی خداوند در مَثَل «نور»: بازخوانی مفهوم «الله نور السموات و الارض» بر پایه دانش نورشناسی نوین

قرآن کریم از ضرب‌المثل به‌عنوان شیوه‌ای برای نزدیک‌سازی ذهن انسان به درک حقایق متعالی بهره می‌گیرد. عبارت «الله نور السموات و الارض» از برجسته‌ترین مثل‌های قرآنی است که از دیرباز اندیشمندان علوم اسلامی را به تامل واداشته است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی، ضمن بررسی سیر تاریخی تفسیر آیه نور در ارتباط با تحول نظریه‌های نورشناسی، با تحلیل نظام مَثَل در قرآن، امکان فهم‌های نوین از آن را در پرتو کشفیات علمی جدید نشان می‌دهد. بررسی سیر تاریخی تفسیر این آیه، عدم تاثیر دانش تجربی روز را در برداشت‌ها تا قرن هفتم هجری نمایان می‌سازد. اما تعبیر سهروردی از نور، «ظاهر و ظاهرکننده»، به دلیل هم‌سویی با درک تجربی از ماهیت نور ماندگار شده است. با لحاظ نگرشی هستی‌شناختی بر مبنای استعاری بودن جهان هستی و تجلّی حقایق عالم بالا در آن، و بیان این حقایق در قرآن در قالب امثال، توجه به کشفیات نوین دانش نورشناسی، منجر به کشف ابعاد تازه‌ای از مثل نام‌برده می‌شود. ویژگی‌هایی از نور همچون بازتاب بخشی از نور در اجسام در نمایان شدن رنگ، رویت‌پذیری بخش اندکی از امواج الکترومغناطیس، مستقل بودن سرعت نور از سرعت ناظر، و عدم حس گذشت زمان در حرکت فرضی جسم با سرعت نور، به ترتیب یادآور مراتب تجلی خداوند در موجودات، محدودیت ادراک، مطلق‌بودن و فرازمانی‌بودن خداوند است.