تحلیل آموزش‌های مهارتی و تاثیر آن بر ارتقاء سطح اعتمادبه‌نفس پسران کار 18–12 ساله در جهت حضورپذیری اجتماعی (نمونه کاربردی: طراحی مجموعه اقامتی آموزشی کودکان کار در رفسنجان)

در دنیای امروز، آموزش‌های مهارتی به‌عنوان یکی از موثرترین ابزارهای توانمندسازی اجتماعی و فردی شناخته شده است، به‌ویژه برای گروه‌های آسیب‌پذیر همچون کودکان کار که همواره با چالش‌های روانی، اقتصادی و اجتماعی گسترده‌ای روبه‌رو می‌باشند. کودکان کار به‌عنوان یکی از آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه، نیازمند حمایت و توانمندسازی از طریق آموزش‌های مهارتی هستند.لذا هدف اصلی این تحقیق، تحلیل و بررسی نقش آموزش‌های مهارتی در ارتقاء سطح اعتمادبه‌نفس و حضورپذیری در جامعه برای کودکان کار، با طراحی مجموعه اقامتی آموزشی ویژه پسران کار در رده سنی 18 تا 12 سال در رفسنجان می‌باشد.این پژوهش از نظر ماهیت و هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی و در بخش میدانی از نوع پیمایشی است. جامعه آماری این تحقیق را کودکان کار در بازه سنی 12 تا 18 سال در شهر رفسنجان تشکیل داده‌اند.جهت تعیین حجم نمونه، از فرمول کوکران بهره گرفته شده است تا با دقت علمی و سطح اطمینان مناسب، تعداد افراد شرکت‌کننده در تحقیق مشخص گردد.شواهد به‌دست‌آمده از مطالعه حاضر موید آن است که فراهم آوردن بسترهای فیزیکی و آموزشی مناسب برای کودکان کار از جمله پسران، نه‌تنها موجب کاهش آسیب‌های روانی و افزایش اعتمادبه‌نفس آنان خواهد شد، بلکه زمینه‌های توانمندسازی و حضور موثرتر در محیط‌های اجتماعی و فرهنگی شهر را نیز فراهم خواهد آورد.با انجام این پژوهش، تلفیق معماری و مداخلات روان‌شناسی اجتماعی الگویی کاربردی برای طراحی فضاهای آموزشی اقامتی در راستای حمایت از حقوق کودکان و عدالت اجتماعی پیشنهاد می‌شود.

analysis of skill-based training and its impact on enhancing self-confidence of working boys aged 12–18 for social participation (applied case: design of a residential–educational complex for child laborers in rafsanjan)

in today’s world, skill-based education is recognized as one of the most effective tools for social and individual empowerment, particularly for vulnerable groups such as child laborers, who constantly face extensive psychological, economic, and social challenges. child laborers, as one of the most disadvantaged groups in society, require support and empowerment through skill-based training.accordingly, the main objective of this research is to analyze and examine the role of skill-based education in enhancing self-confidence and promoting social participation among child laborers, through the design of a residential educational complex specifically for working boys aged 12 to 18 in rafsanjan.this study is applied in nature and purpose, descriptive–analytical in methodology, and in the field section it follows a survey approach.the statistical population of this research consists of child laborers aged 12 to 18 in rafsanjan.to determine the sample size, cochran’s formula was applied to ensure scientific accuracy and an appropriate confidence level in selecting the participants.the findings of this study indicate that providing appropriate physical and educational infrastructures for child laborers, particularly boys, not only reduces psychological harm and enhances their self-confidence but also creates opportunities for empowerment and more effective participation in the city’s social and cultural environments.by conducting this research, the integration of architecture and social-psychological interventions offers a practical model for designing residential–educational spaces aimed at supporting children’s rights and promoting social justice.