نقش ساختمان های بلند مرتبه در توسعه شهری پایدار: چالش ها و فرصت ها (نمونه های موردی: سیدنی، لندن، شنژن، سانفرانسیسکو)

گسترش شهرها به سمت حومه ها و پراکندگی ساخت و سازها به عنوان الگویی ناکارآمد و ناپایدار شناخته می‌شود که مشکلات زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی متعددی را به همراه دارد. این الگو منجر به استفاده بی‌رویه از منابع انرژی، آب و زمین شده و آلودگی و انتشار گازهای گلخانه‌ای را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، باعث انزوای اجتماعی و وابستگی به خودروی شخصی می‌شود که مشکلاتی نظیر چاقی و بیماری‌های مرتبط را به دنبال دارد. در پاسخ به این مشکلات، راهکار توسعه شهرها به‌صورت بلندمرتبه‌سازی خوشه‌ای مطرح شده است. با بررسی تطبیقی کلان‌شهرهایی مانند سیدنی، لندن، شنژن و سانفرانسیسکو ، مشخص شده که این رویکرد می‌تواند کارایی و عملکرد بهتری داشته باشد. در این مدل توسعه، ساختمان‌های بلندمرتبه در حومه شهرها به‌صورت خوشه‌ای و در امتداد محورهای حمل‌ونقل عمومی واقع می‌شوند.در این پژوهش، ابتدا مشخصات عمومی شهرهای منتخب در قاره‌های پنج‌گانه شامل مساحت، جمعیت، ارتفاع از سطح دریا، تعداد ساختمان‌های بلندمرتبه و رتبه‌بندی جهانی و منطقه‌ای بررسی شده است. سپس روند شکل‌گیری و ویژگی‌های ساختمان‌های بلندمرتبه در این شهرها تحلیل گردیده است. در نهایت، با استفاده از داده‌های آماری پایگاه ctbuh و اطلاعات مربوط به ساختمان‌های با ارتفاع 150 متر و بیشتر، الگوی توسعه کلان‌شهرها به‌صورت خوشه‌های بلندمرتبه استخراج شده است. مطالعات نشان می‌دهد که تراکم بالای ساختمان‌های بلندمرتبه در نزدیکی ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی، به بهبود سطح سواره و ایجاد فضاهای پویاتر کمک می‌کند. این خوشه‌ها با ایجاد تنوع کاربری و تشکیل هسته‌های اقتصادی پرجنب‌وجوش، می‌توانند گروه‌های بیشتری را جذب و تراکم جمعیتی را افزایش دهند. این روش به‌عنوان پاسخی به نیاز نسل جوانی که تمایل به زندگی در مرکز شهر دارند اما توان مالی کافی برای خرید یا اجاره مسکن در آنجا ندارند، مطرح شده است.بنابراین، توسعه خوشه‌ای ساختمان‌های بلندمرتبه به‌عنوان راهکاری کارآمد و پایدار برای بهبود الگوهای فضایی شهرها و کاهش مشکلات زیست‌محیطی و اجتماعی ناشی از توسعه پراکنده پیشنهاد می‌شود.

the role of high-rise buildings in sustainable urban development: challenges and opportunities (case examples: sydney, london, shenzhen, san francisco)

urban expansion towards the outskirts and the scattered development pattern have been identified as inefficient and unstable models, leading to a myriad of environmental, social, and economic challenges. this expansion results in excessive consumption of energy, water, and land, along with increased pollution and greenhouse gas emissions. furthermore, it fosters social isolation and heavy reliance on personal vehicles, contributing to health issues such as obesity and related diseases. in response to these challenges, the new suburbanism movement has emerged as a promising solution to reform urban development and spatial patterns. this movement aligns with new planning paradigms such as transit-oriented development, smart growth, and new urbanism. the core principles of these approaches include mitigating the negative impacts of scattered development, reducing car traffic, and integrating mixed-use into buildings. additionally, denser developments are advocated as a more sustainable alternative to dispersed growth. new suburbanism specifically addresses the needs of the younger generation who aspire to live in city centers but face financial constraints in acquiring or renting housing there. research indicates that high-rise buildings on city outskirts, when clustered and located along public transportation corridors, can achieve better efficiency and performance. for instance, major cities like toronto are reconfiguring their public transportation networks to synchronize with high-rise clusters. studies reveal that high-density high-rise buildings near public transportation stations enhance walkability and create vibrant urban spaces. these clusters, by fostering mixed-use diversity and forming bustling economic hubs, can attract a wide range of groups and increase population density.