واکاوی تاثیر فرهنگ سیاسی بر عدم تکامل جنبش‌های محیط ‌زیستی در ایران

در ایران، برخلاف کشورهای غربی، هنوز جنبش زیست‌محیطی قدرتمندی برای شکل دادن به سیاست‌های محیط ‌زیستی شکل نگرفته است. بر این اساس، سوال اصلی این مقاله این است که عامل و مانع اصلی شکل‌گیری جنبش‌های محیط ‌زیستی در ایران چیست؟ برای پاسخ به این سوال، پژوهش حاضر این فرضیه را موردبررسی قرار می‌دهد که عامل فرهنگ سیاسی، مهم‌ترین مانع گسترش جنبش‌های محیط ‌زیستی در ایران هست. روش پژوهش در این تحقیق، کیفی و به‌طور خاص تحلیلی-توصیفی است. روش گردآوری اطلاعات نیز منابع کتابخانه‌ای است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که حاکمیت فرهنگ سیاسی محدود-مشارکتی و به عبارتی فرهنگ سیاسی ضعیف، باعث عدم نهادینه شدن جنبش‌های محیط ‌زیستی در ایران شده است و منجر به پراکنده شدن این گروه‌ها و کاهش توانایی، انرژی، امکانات، و نفوذ آن‌ها برای شبکه‌سازی در میان گروه‌های مختلف در جامعه برای پیگیری مسائل محیط ‌زیستی و گسترش آگاهی محیط ‌زیستی شده است و در بهترین حالت، آن‌ها به برگزاری سمینار و انجام کارهای دانشگاهی و تشکیل برخی تشکل‌ها که ازلحاظ مالی و فعالیتی تحت نظارت دولت هستند؛ محدودشده‌اند. به عبارتی، فرهنگ سیاسی محدود، فعالین محیط ‌زیستی را واداشته است که به تشکیل دوره‌هایی که فاقد توانایی بسیج اجتماعی افراد درزمینۀ مسائل محیط ‌زیستی است، بسنده کنند و همین مسئله (حاکمیت فرهنگ سیاسی محدود- مشارکتی) آن‌ها را از تداوم، تکامل و نهادینه شدن بازداشته است.

analyzing the impact of political culture on de-evolution of environmental movements in iran

in iran, unlike the western countries, a strong environmental movement has not yet shaped with the aim of making environmental policies. according this, the main question of this writing is: what is the main hindrance of shaping environmental movement in iran? to response to this question this study examines following hypnosis in which “the factor of political culture is the chief prohibition for shaping aforementioned movement in iran”. research methodology in this writing is qualitative method, especially descriptive-analytical. the method for collecting data is library-based resources. the result of this research depicts that the rule of limited -participatory political culture, in other words, the dominance of weak political culture can be nominated as the main barrier to de-evolution of environmental movement in iran. and this has led to scattering advocates of this type of movements and dwindling the rate of their ability, energy, possibilities, and influence for making various networking of their supporters and followers in the society to a handful. and at the best, they can only hold workshops, seminars and academic works and forming some organizations that are financially and operationally supervised by the government; are limited in other words, the limited political culture has forced the environmental activists to settle for the formation of courses that lack the ability to mobilize members of the society in the case of environmental issues, and this issue (the governance of the limited-participatory political culture) has prevented them from continuity, evolution and institutionalization .