a narrative-based approach to the arabicity of the quran's language and its points of similarity and difference with human language

The religion of islam is a universal religion, and consequently, the audience of the quran includes all human beings from various ethnic backgrounds. however, from among the different languages, the divine will chose the arabic language to convey the teachings of this holy book. questions arise in this regard, such as ‘whether this selection is due to a special characteristic of the arabic language or if it is merely rooted in being the same language as the prophet's (pbuh) people?’ ‘if the quran had been revealed in a non-arabic language, could it have had a similar role and impact?’ furthermore, ‘is the language of the quran entirely subject to the rules and regulations governing human language, or does it have differences?’ in response to these questions, the present study adopts a narrative-based approach to examine and analyze related hadiths. it concludes that the arabic language, regarding its special capacities, is the exclusive language of revelation; therefore, the holy quran is established upon the arabic language and is inseparable from it. there are also similarities and differences between the arabic of the quran and the conventional arabic of the era of revelation. these similarities are manifested in the types of letters, word structures, grammatical rules, and expressive style. the differences lie in the semantic system, the textual continuum, and the levels of signification.

رهیافت روایی به عربیّت زبان قرآن و وجوه شباهت و تفاوت آن با زبان بشر

دین اسلام دینی جهانی و به تَبَع، مخاطبان قرآن همه انسان ها از قومیت های مختلف هستند. با این حال از میان زبان های مختلف، مشیت الهی زبان عربی را برای بیان آموزه های این کتاب آسمانی برگزیده است. در این باره سوالاتی قابل طرح است، از جمله آن که آیا این گزینش به جهت خصوصیتی در زبان عربی است یا این که تنها ریشه در همزبانی با قوم پیامبر(ص) دارد؟ آیا اگر قرآن به زبانی غیرعربی نازل می شد، می‌توانست نقش و تاثیری مشابه داشته باشد؟ علاوه بر این، آیا زبان قرآن به طور کامل تابع قواعد و ضوابط حاکم بر زبان‌ بشری است یا تفاوت هایی با آن دارد؟ در پاسخ بدین سوال ها پژوهش حاضر با اتّخاذ رویکرد روایی به بررسی و تحلیل احادیث مرتبط پرداخته و بدین نتیجه دست یافته است که زبان عربی به جهت ظرفیت های ویژه، زبان اختصاصی وحی است ، لذا قرآن کریم قائم بر زبان عربی است و قابل انفکاک از آن نیست. همچنین میان زبان عربی قرآن و زبان عربی عرفی عصر نزول شباهت ها و تفاوت هایی وجود دارد. این شباهت ها در نوع حروف، ساخت واژگان، قواعد دستوری و شیوه بیانی نمود یافته اند . تفاوت ها نیز در نظام معنایی، پیوستار متن و مراتب دلالی قرار دارند .