criteria for attributing conflicting narrations to taqīyya in tahdhīb al-aḥkām: a comprehensive study of the criterion of conformity with the ʻᾱmma (sunnis) with an examination of one case

One of the observable phenomena in jurisprudential ḥadīth texts is their contradiction (taʻāruḍ), which makes it difficult to understand their true intent. there are several methods for dealing with this category of narrations. shaykh ṭūsī, in his book tahdhīb al-aḥkām, utilized multiple approaches to resolve conflicting narrations. one of these is attributing the narration to taqīyya (dissimulation). based on the narrative texts of the ahl al-bayt (as) regarding the discrepancy in ḥadīths, it becomes clear that various factors contributed to these differences, one of which is taqīyya. the present study aims to answer the following questions: ‘what are shaykh ṭūsī's criteria for attributing narrations to taqīyya?’ ‘to what extent does the attribution to taqīyya align with the fatwas (religious decrees) and narrative sources of the ahl al-sunna (sunnis)?’ ‘are the reconciliatory interpretations presented in this case considered arbitrary reconciliations or are they based on valid evidences and signs?’ using a descriptive-analytical method and examining the book tahdhīb al-aḥkām, the researchers concluded that shaykh ṭūsī's criteria for attributing a narration to taqīyya are not solely limited to conformity with the views of the ʻāmma (sunnis); other standards also exist. with respect to the latter two questions, a specific case study was rigorously validated, and it was observed that in that instance, the attribution to taqīyya based on conformity with the views of the ʻāmma, and its reconciliatory interpretations, lack strong argumentative support. it appears that this method was predominantly adopted with the aim of reducing narrative conflicts. the authors' objective in presenting this case is to create a reasonable doubt regarding the taqīyya-based attributions and reconciliatory interpretations proposed by shaykh ṭūsī, so that researchers avoid uninvestigated acceptance and analyze the narrations and viewpoints with greater scrutiny. this study demonstrates that shaykh ṭūsī utilized arbitrary reconciliation in presenting some of the reconciliatory interpretations.

ملاک‌های حمل روایات معارض بر تقیّه در تهذیب الاحکام؛ بررسی جامع ملاک موافقت عامّه با بررسی یک نمونه

اختلاف حدیث از پدیده‌های مشهود در احادیث فقهی است و موجب دشواری فهم آنها می‌شود. در مقابله با این روایات، روش‌های متعدّدی وجود دارد، شیخ طوسی در کتاب تهذیب الاحکام در رفع اختلاف روایات از چندین روش استفاده کرده است. یکی از آنها، حمل روایت بر تقیّه است. با استناد به متون روایی اهل‌ بیت(علیهم السلام) در زمینه اختلاف احادیث، مشخص می‌شود که عوامل متعدّدی در ظهور اختلافات موثّر بوده که یکی از آنها تقیّه است. در این مقاله به دنبال پاسخ به این سوالات هستیم: یک: ملاک‌های شیخ طوسی در حمل روایات بر تقیّه کدام‌اند؟ دو: حمل‌تقیّه‌ای تا چه اندازه با فتاوا و منابع روایی اهل‌ سنت هم‌سویی دارد؟ سه: آیا وجوه جمع ارائه شده در این نمونه از نوع جمع‌های تبرّعی است یا بر اساس شواهد و قرائن معتبر استوارند؟ پژوهشگران با استفاده از روش توصیفی - تحلیلی و بررسی کتاب تهذیب الاحکام، به این نتیجه رسیدند که ملاک‌های شیخ طوسی در حمل روایت بر تقیّه صرفاً به تطابق با دیدگاه عامّه محدود نمی‌شود و معیارهای دیگری نیز وجود دارد. همچنین در خصوص دو پرسش اخیر به طور ویژه در قالب یک نمونه، مورد اعتبارسنجی قرار گرفته است و مشاهده شد که در آن نمونه، حمل تقیّه‌ای مبتنی بر تطابق با آرای عامه و وجوه جمع آن از پشتوانه استدلالی قوی برخوردار نیست. به نظر می‌رسد این روش عمدتاً باهدف کاهش تعارضات روایی اتخاذ شده‌است. هدف نگارندگان از ارائه این نمونه، ایجاد تردیدی معقول نسبت به حمل‌های مبتنی بر تقیّه و وجوه جمع مطرح‌ شده توسط شیخ طوسی است تا پژوهشگران در پذیرش این‌گونه حمل‌ها، از اعتماد بدون تحقیق و بررسی اجتناب کنند و بادقت بیشتری به تحلیل روایات و دیدگاه‌ها بپردازند. این پژوهش نشان می‌دهد که شیخ طوسی در ارائه برخی وجوه جمع، از جمع‌ تبرّعی بهره برده است.