the typology of narratives on temporary marriage (mutʻah) and its explanation through the concept of necessity

Thpresent study study analyzes and categorizes the narrations concerning mutʻah (temporary marriage). the central focus is to demonstrate how the rulings on mutʻah—whether permissibility, recommendation, command, or prohibition—are influenced by personal, social, and political circumstances as reflected in the language of the narrations. accordingly, this research employs a library-based method for data collection and an analytical-inferential approach to examine the content of both shi’a and sunni narrations. a comprehensive view of these narrations reveals that the ruling on mutʻah is not absolute; rather, it is shaped by varying conditions and necessities. on an individual level, mutʻah is permitted when there is a personal need. the narrations that restrict this practice to cases of necessity imply that the limitation is lifted whenever a person faces a particular need, thereby granting them permission to enter into a temporary marriage.on a social level, mutʻah may serve as a tool to safeguard society—especially in times of crisis, such as war, scarcity of resources, or similar hardships. thus, narrations that strongly encourage the practice are not merely addressing individual conduct but speak to broader societal imperatives. in these contexts, communal needs take precedence over individual considerations. this may even lead to a situation where social necessity creates an individual necessity, despite the individual not inherently requiring the practice; it is the collective circumstance that generates this need. on a political level, mutʻah has also been viewed as a means to revive an islamic tradition and to oppose oppressive governments. in this context, the command to engage in mutʻah is, in fact, an effort to promote and normalize the practice in society in response to its prohibition by ruling authorities.

گونه‌شناسی روایات«متعه النساء» و تبیین آن با مفهوم «ضرورت»

این پژوهش به تحلیل و گونه‌شناسی روایات متعه (عقد موقت) می‌پردازد. مسئله اصلی نشان دادن تاثیرپذیری حکم متعه اعم از جواز، استحباب، امر یا نهی، تحت تاثیر شرایط فردی، اجتماعی و سیاسی، در زبان روایات است. از این رو پژوهش حاضر با روش کتابخانه‌ای در گردآوری داده‌ها و روش تحلیلی استنتاجی بر تحلیل محتوای روایات شیعه و اهل سنت استوار گشته است. نگاه جمعی به روایات نشان می‌دهد که حکم متعه مطلق نبوده و تابع شرایط و ضرورت‌های مختلف است. در سطح فردی، در صورت وجود نیاز فردی، انجام متعه جایز است. از ظاهر روایات مربوط به محدود نمودن این عمل به ضرورت می‌توان استنباط نمود که در زمانی محدودیت برداشته می‌شود که به صورت شخصی ضرورتی برای فرد ایجاد شود تا جواز انجام متعه نسا برای او صادر گردد. متعه در سطح اجتماعی، می‌تواند به عنوان ابزاری برای حفظ جامعه، به ویژه در شرایط بحرانی مانند جنگ یا کمبود امکانات و غیره مورد استفاده قرار گیرد. از این رو، روایات دال بر تاکید بر انجام متعه، در مقام بیان امری غیر فردی هستند. این امر مبتنی بر ضرورت‌های جمعی است که در آن، نیازهای جامعه بر نیازهای فردی اولویت دارد. به همین نسبت ممکن است ضرورت اجتماعی منجر به ایجاد ضرورت برای فرد شود؛ این در حالی است که فرد به ما هو فرد، نیازی به انجام آن ندارد و اقتضای اجتماع، موجب شکل‌گیری آن شده است. متعه در سطح سیاسی نیز، به عنوان یک ابزار برای احیای سنت اسلامی و مخالفت با حکومت‌های ظالم، مورد توجه قرار گرفته است. در این مقام امر به متعه در حقیقت به منظور ترویج آن در اجتماع به دلیل تحریم شدن آن از سوی حاکمیت صورت گرفته است.