embodied metaphors of death in the verses of the qur'an and hadiths of imam ali (as)

Human understanding of divine knowledge, particularly abstract and intangible concepts such as death, significantly influences human behavior and ultimate destiny. consequently, the concept of death in verses and hadiths, especially in the words of imam ali (as), has been depicted in a tangible manner. a descriptive-analytical study of death with a focus on conceptual metaphors within the cognitive semantics framework has transformed tangible spaces into unfamiliar ones and opened up new perspectives on religious knowledge about death. based on verses of the qur'an and the words of imam ali (as) in the context of embodied conceptual metaphor, the concrete concepts of humans, animals, and plants are mapped onto death: 1) death is portrayed as a human who preaches, comes, and meets one's soul; or as a human who pursues another, waiting to seize them like an officer with a judicial order, or a thief and hunter who takes advantage of one's negligence and steals or hunts all their possessions (life and soul); 2) another image for death is that of a ferocious animal with sharp claws, directly targeting a person's soul; 3) the third embodied conceptualization presents death as a plant with a pleasant scent or as autumn, symbolizing the end of life. in some of these tangible depictions, pleasure, comfort, and tranquility are the focal points, while in most cases, the certainty and imminence of death, its harsh and terrifying nature, the transience of life, the inevitability of death, and the feelings of loss and regret are emphasized.

استعارۀ مفهومی (جان‌بخشی) «مرگ» در آیات و سخنان امام علی(علیه‌السلام)

فهم آدمی از معارف الهی به ویژه، معارف انتزاعی و غیرملموسی چون مرگ، در عملکرد و عاقبت انسان نقش بسزایی دارد؛ از همین‌رو مفهوم مرگ در آیات و روایات به‌ویژه کلمات حضرت‌علی(ع) به شیوه‌ای ملموس تصویرسازی‌‌شده‌است. بررسی روش‌ توصیفی-تحلیلیِ«مرگ» با رویکرد استعاره‌های مفهومی در قلمروِمعناشناسی‌شناختی، فضاهای ملموس را به فضاهای نامانوس، منتقل‌ساخته‌است و زوایای جدیدی از مفاهیم معرفت دینی در مورد مرگ را به روی آدمی می‌گشاید، زیرا بر اساس آیات و کلمات حضرت امیر(ع) در رویکرد استعارۀمفهومی‌جان‌بخشی، مفهوم عینی انسان، حیوان و گیاه در مرگ نگاشت شده‌است:1-مرگ تصویر انسانی را به خود گرفته‌است که موعظه می‌کند و می‌آید و جان آدمی را ملاقات‌می‌کند؛ و یا انسانی که در تعقیب انسان دیگری است و در انتظار است تا او را بگیرد چون ماموری که حکمی از قاضی دارد، و یا سارقی و شکارچی که از غفلت او استفاده کرده و تمام دارایی او (عمر و جان) را سرقت یا شکارمی‌کند. 2-تصویر دیگر برای مرگ، چهرۀ حیوانی درنده است که با چنگالهای تیز، خود جان انسان را هدف گرفته است.3- مفهوم‌سازی سوم جان‌بخشی، مرگ را گیاهی نشان‌داده که بوی خوش دارد و یا خزانی دارد که پایان عمر است. در برخی از این تصویرآفرینی‌های ملموس، لذت و آسایش و آرامش کانون توجه بوده ولی در بیشتر این جان‌بخشی‌ها قطعیت و نزدیک بودن مرگ، سخت و ترسناک بودن، گذرا بودن زندگی و احاطه مرگ و راه فرار نداشتن از آن و احساس خسران و حسرت بوده‌است.