the typology of shia exegetical hadiths and their linguistic relationship with the quranic text

In the major encyclopedias of narrative exegesis, over twelve thousand exegetical hadiths attributed to ahl al-bayt has been collected. the exegesis presented in most of these narrations is understandable to everyone and can be considered as the meanings of the qur’anic words. however, in many of these narrations, words, phrases, and quranic verses have been interpreted in such a way that the reader cannot easily establish a coherent relationship between them and quranic words. at times, it is suggested that this type of narrative interpretation is not meant to express the exegesis (tafsīr), but rather to convey the interpretation (taʼwīl), and it is also posited that the interpretation of the quran is not confined solely to the linguistic relationship with the words of the quran, but rather is a meaning that only the prophet and ahl al-bayt can comprehend. the present study aimed to categorize exegetical narratives and examine the linguistic relationship that each category has with their apparent words and meanings. the author contends that any meaning presented as an exegesis or interpretation for the quran must have a linguistic connection with the quranic text, and the reader must comprehend this connection through linguistic analysis. consequently, any meaning offered in the hadiths, whether as exegesis or interpretation, which lacks a linguistic connection with the words of the quran, loses its credibility and cannot be accepted as the intended meaning of the divine words.

گونه‌شناسی احادیث تفسیری شیعه و ارتباط زبان‌شناختی آنها با متن قرآن

در موسوعه‌های بزرگ تفسیر روایی، بیش از دوازده‌ هزار روایت تفسیری منسوب به اهل بیت گردآوری شده است. تفسیری که در بیشتر این احادیث عرضه شده، برای همگان قابل فهم است و می‌توان آنها را از مدالیل یا لوازم کلام قرآن کریم به شمار آورد، اما در بسیاری دیگر از این روایات، واژّه‌ها، عبارات و آیات قرآن به گونه‌ای تفسیر شده که خواننده به راحتی نمی‌تواند ارتباط قابل فهمی بین آنها با الفاظ قرآن برقرار کند. گاهی گفته می‌شود این نوع از روایات تفسیری در صدد بیان تفسیر نیستند بلکه در صدد بیان تاویل هستند و نیز گفته می‌شود تاویل قرآن در قید ارتباط زبان‌شناختی با الفاظ قرآن نیست بلکه معنایی است که تنها پیامبر و اهل بیت(علیهم السلام) آن را می‌فهمند. این مقاله در پی آن است تا روایات تفسیری را طبقه‌بندی کند و نوع رابطه‌ی زبان‌شناختی هر دسته از این روایات را با الفاظ و معنای ظاهری آنها بیان کند. نویسنده مدعی است که هر گونه معنایی که به عنوان تفسیر یا تاویل برای قرآن عرضه می‌شود ناگزیر باید دارای نوعی ارتباط زبان‌شناختی با متن قرآن باشد و خواننده باید بتواند این ارتباط را از طریق تحلیل زبانی دریابد. از این رو، هر گونه معنای عرضه شده در روایات، خواه به عنوان تفسیر و خواه به عنوان تاویل، که دارای ارتباط زبان‌شناختی با الفاظ قرآن نباشد، از درجه اعتبار ساقط است و آن را نمی‌توان به عنوان معنای مراد از کلام الهی پذیرفت.