documental and fiqhul hadithi analysis of ʻāshūrā fasting hadiths

The jurisprudential commandment on ʻāshūrā day’s fasting has caused controversy and disagreement among shia scholars considering the existence of two categories of narrations in the hadith books. this research aims to analyze and validating the two types of narrations on fasting on ʻāshūrā using descriptive-analytical-critical methodology. the findings indicate that according to the criterion presented by the impeccable imams regarding innovation, the narrations permitting fasting on ʻāshūrā were based on taqīyyah (dissimulation). additionally, the sunni narrations seem to be fabricated regarding the presence of courtiers as narrators and conflicting content. although the narrations prohibiting fasting on ʻāshūrā have weak sanad, they are stronger in terms of prohibition. the significant behavior of kulaynī in relying only on the narrations of prohibition indicates a lack of credibility in the narrations permitting fasting on ʻāshūrā. the narrations of prohibition are acceptable and confirm the sanctity of fasting on the day of ʻāshūrā due to their consistency with the tradition transmitted from the imams.

بررسی سندی و فقه الحدیثی روایات روزه عاشورا

حکم فقهی روزه روز عاشورا در میان فقهای شیعه به جهت وجود دو دسته روایات در کتب روایی موجب اختلاف و سبب معرکه آرا بوده است. بررسی سندی و فقه الحدیثی احادیث، به روش توصیفی تحلیلی -انتقادی با هدف آشنایی دو دسته روایات موجود روزه عاشورا و اعتبار سنجی آنها مورد دقت این پژوهش است. یافته‌های پژوهش این است که با توجه به ارائه معیار از ناحیه ائمه معصومین(ع) بر بدعت بودن روزه عاشورا، احادیث مجوز منتسب به ائمه(ع) از باب تقیه بوده است و احادیث اهل تسنن به جهت وجود راویان درباری و تعارض محتوای در آن روایات، به نظر می رسد جعلی باشد. اگرچه روایات ناهیه و مجوز روزه عاشورا، از نظر سندی دچار ضعف می‌باشند؛ ولی در مجموع احادیث منع از نظر سندی قوی‌تر است و رفتار معنادار کلینی در اکتفا به نقل احادیث منع، گواه بر کاستی در اعتبار روایات مجوز روزه روز عاشورا از منظر وی تلقی می‌گردد. روایات ناهیه به جهت همخوانی با سیره منقول از امامان بر نهی از روزه گرفتن در روز عاشورا قابل پذیرش و اعلام بدعت بودن آن، حکم حرمت روزه روز عاشورا را تائید می‌نماید.