خوانش بورگوسی خیال پردازی و بررسی مفهوم زمان در اشعار شارل بودلر

وجود تهدید، حس اضطراب را بر‌‌می‌انگیزاند و میل به در امان بودن، باعث فراهم کردن سرپناه می‌شود. با مشاهدۀ چیدمان فضاها برای یافتن سرپناه درونی در اشعار شارل بودلر، شاعر فرانسوی قرن نوزدهم، می‌بینیم که او از تهدیدهایی هراسان می‌شود و سعی می‌کند ازآنها فرار کند. در واقع، بودلر در شعرهایش فرصتی می‌یابد تا از دغدغه‌هایش رها شود. میرا بودن زندگیِ مادیِ انسان از یک سو و میل به نامیرایی و جاودانگی در روح او از سوی دیگر، گرایش‌های همیشگی نزد بودلر هستند. این دو، او را همواره در نوسانی بین اسپلین (ملال) و ایده‌آل نگه می‌دارند . در این مقاله سعی داریم به این پرسش پاسخ دهیم که آیا شارل بودلر از گذر زمان و مرگ، به‌عنوان نقطۀ پایان زمان می‌ترسد یا خیر؟ و آیا این تهدیدِ گذرِ زمان است که او را به ساختن پناهگاه در اشعارش سوق می‌دهد؟ در صورت مثبت بودن پاسخ، بودلر چگونه نگرانی‌هایش را در اشعارش به تصویر می‌کشد؟ با خوانش خیال‌پردازانۀ ادبیِ گل‌های بدی اثر شارل بودلر سعی داریم به این پرسش‌ها پاسخ دهیم. براین‌اساس و به مدد رویکرد ژان بورگوس در تلفیق نظامِ زبانِ شعری و خیال‌پردازیِ شاعرانه، به دنبال طرح‌واره ای خواهیم بود که بودلر به مدد آن تلاش می‌کند زمان را طرد کند و از اضطراب ناشی از آن برهد. در انتها خواهیم دید که ترس از گذرِ زمان جایگاهی اساسی در ذهن بودلر دارد. تا جایی که منجر به اضطراب و در نتیجه فرار به پناهگاهی مخفی و امن نزد او می‌شود.

the burgosian reading of the imaginary and the analysis of the notion of time in the poems of charles baudelaire

the presence of a threat creates anxiety and the desire to be safe encourages shelter. observing the arrangement of spaces to find an interior shelter in the poems of charles baudelaire, 19th century french poet, we see that he is afraid of threats and tries to escape. in fact, baudelaire finds in his poems the opportunity to escape his worries. the mortality of human material life on one hand, the desire for immortality in his mind on the other hand, are baudelaire's constant desires and tendencies. these two always keep him in a swing between spleen and ideal. our goal in this section is to determine if charles baudelaire is worried about the passage of time and death, as the end of time or not. is it the threat of time that makes him take refuge in his poems? if the answer is affirmative, how does baudelaire convey his anxieties in his poetry? we will try to answer these questions with the reading of the literary imaginary of the flowers of evil (les fleurs du mal) by charles baudelaire. jean burgos' approach to combining the system of poetic language and the poetic of imaginary will help us find a scheme that baudelaire uses to deny time and get rid of its anguish. in conclusion, we will see that the fear of the flight of time occupies a central place in the mind of baudelaire. to the extent that it causes him to be anxious and, consequently, to escape to a secret and safe refuge.