ترجمه به عنوان سفر: رویکرد هرمنوتیک و دیالکتیک به ترجمه

نظریه‏پردازان زبان‏شناسی، زبان را به عنوان ظرفی برای انتقال مفاهیم و اندیشه‏ها می‏دانند. در سوی دیگر این طیف، فرهنگ‏گرایان قرار دارند که ترجمه را نه به عنوان «ظرف» یا «هادی صرف»، بلکه آن را به مثابه «پل ارتباطی» میان سپهرهای فرهنگی-زبانی متفاوت می‏انگارند. در این میان، رویکرد هرمنوتیک، با تکیه بر آراء ایدئولوژیک-دیالکتیک و به عبارتی کلی، نگرش فلسفی اشتاینر، ترجمه را نه به عنوان ظرف و نه به عنوان پل، بلکه به عنوان سفری از خود به دیگری تفسیر می‏کنند؛ سفری که در آن مترجم-مسافر در طول چهار مرحله «تسلیم»، «تجاوز»، «الحاق» و «استرداد» از سپهرزبانی-فرهنگی خود خارج می‏شود تا با تغییر و تحول در آنچه یافته است، به گونه‏ای دیگر به قلمروی زبانی-فرهنگی خویش باز گردد.هدف از این مقاله بررسی چگونگی تقابل دیالکتیک‏گونه «من» یا «خودی» با «دیگری» نزد مترجم-مسافر و ریشه گرفتن تدریجی اندیشه‏های استعمارگرا در رویکردهای هرمنوتیک به ترجمه است. سوالی که در این میان مطرح می‏شود این است که در این سفر ذهنی چگونه دگرگونی دانشی رخ می‏دهد و چگونه من و دیگری در پی تقابل با یکدیگر به آشتی و وحدت نظری می‏رسند. به نظر می‏رسد که دگرگونی دانشی با گذر از من به غیر من و تبدیل دیگری به غیردیگری در جایی به نقطه صفر تعادل می‏رسد و این درست همانجایی است که مترجم-مسافر تجربه معرفت‏شناختی جدیدی را به منصه ظهور می‏رساند.

translation as journey: a hermeneutical & dialectical approach to translation

linguistic theorists consider translation as a container conveying concepts and ideas. on the other hand، culturalists do not recognize translation as a conveyor or a pure circuit، but rather think of it as a communication bridge between various linguo-cultural semiosphere. meanwhile، the hermeneutic approach based upon ideological & dialectical opinions _ and principally those relying on philosophical stances of george steiner _ interprets translation not as a container or as a bridge، but as a journey from self to other; a journey in which the translator-traveler leaves her linguo-cultural semiosphere during the four stages of submission، aggression، incorporation and restitution to get back _ once totally metamorphosed and once it deems other_ to its primary semiosphere.this paper aims to investigate the dialectical confrontation of i or self with other in the translator-traveler trajectory and seeks to take note of the gradual rooting of colonialist ideas in hermeneutic approaches to translation. the question that arises is how ontological transformation occurs throughout this cognitive journey and how self and the other reach reconciliation and theoretical unity after confronting each other? it seems that the ontological transformation is achieved once self becomes not-self and the other turns into not-other reaching somewhere the zero point of balance. this is exactly where the traveler-translator brings a new epistemological experience to the fore.