بررسی تطبیقی تعقیب مخفیانه از منظر حقوق کیفری

یکی از مصادیق جرایم علیه اشخاص، تعقیب مخفیانه است که در واقع جرمی علیه آزادی روان شخص محسوب‌ می‌شود. مصادیق مختلف این رفتار مجرمانه به‌صورت مشخص در قوانین بسیاری از کشورها مورد تصریح قرار گرفته و‌ از نظر مجازات نیز در اکثر موارد یک جرم جنحه‌ای محسوب شده است. قوانین کیفری ایران نسبت ‌به این رفتار ساکت است. اعمال این رفتار علیه برخی اشخاص در جامعه، گسترش تعقیب و ردیابی اشخاص در فضای حقیقی، ارتکاب آن از طریق فضای مجازی و جرایم و آسیب‌های ناشی از این نوع رفتارها ازجمله احساس ترس و ناامنی در شهروندان، لزوم مداخله قانونگذار در این خصوص را ایجاب‌ می‌نماید. در مقاله حاضر با روش توصیفی تحلیلی به بررسی تطبیقی این رفتار و ارکان تشکیل‌دهنده آن اعم از عنصر قانونی، مادی و معنوی این جرم پرداخته شده و سپس جهت رفع این خلا قانونی، پیشنهادهایی کاربردی به قانونگذار ارائه شده است.

comparative study on stalking in criminal law

one of the cases of crimes against individuals is the stalking, which is actually a crime against one’s mental freedom. the various instances of this criminal behavior have been explicitly stated in the laws of many countries and have been considered as a misdemeanor in most cases. iranian criminal law is silent in this respect. the existence of this behavior against individuals in the community, as well as its expansion in the real world and also through cyberspace, in addition to offenses and damages caused by such behaviors, including the fear of insecurity in citizens, necessitates legislative intervention in this regard. the present article attempts to make a comparative analysis of this behavior and its elements, including the legal, mens rea and actus reus of this crime, by using a descriptive-analytic method. then, practical and comprehensive suggestions have been presented to the legislator for removing this legal silence.