وظیفۀ مُحرم در زمان سیر هنگام وزش باد

یکی از تروک احرام، استظلال یا قرار گرفتن در سایه هنگام حرکت است. در ارتباط با حکم استظلال در بین فقیهان امامیه اختلاف‌نظر است، اما مشهور فقها قائل به حرمتند. در بین قائلین به حرمت، بسیاری معتقدند حرمت استظلال به تحفظ از آفتاب و باران اختصاص دارد، اما برخی نیز معتقد شده‌اند محرم نباید از هیچ پدیدۀ جوی اعم از تابش آفتاب یا بارش باران یا طوفان و گرما و سرما خود را بپوشاند. این دسته از فقها برای اثبات مدعای خود به رای علمای لغت و الغای خصوصیت از دو مصداق بیان شده در روایات استناد کرده‌اند، اما تامل در کلمات لغویون حاکی از عدم امکان موافقت با این نظریه است و نیز استدلال‌های بیان شده از جانب آنان قادر به اثبات امکان الغای خصوصیت نیست. از این رو به نظر می‌رسد قول مشهور که استظلال را به تابش آفتاب و بارش باران اختصاص داده‌اند قابل اتکا باشد.

the duty of the muhrim during travel in windy conditions

one of the prohibitions of ihram (arabic: احرام) is istidhlāl (arabic: استظلال)- seeking or remaining in shade while traveling. among imāmiyya (arabic: امامیّه) shiite jurists there is disagreement regarding the ruling(hukm) on istiẓlāl, but the majority hold it to be prohibited. among those who prohibit it, many believe  the prohibition istidhlāl is specific to sheltering from the sun and from rain;  but some other jurists have opined  maintain that a muhrim (arabic: محرم) must not shelter himself from any atmospheric phenomenon, whether sunlight, rainfall, storm, heat, or cold. proponents of these jurists for proving their claim have cited   to lexicologists’ opinions and  removing(cancellation) the particularity (specifity) from the two instances mentioned in the islamic narrations. however, contemplation in the  words of  the lexicologists shows that agreement with this theory is impossible, and the arguments offered by them are unable  to prove  the possibility of removing particularity(specificity). therefore, it seems that the well-known view - which confines istiẓlāl to  sunshine and rainfall - is the more reliable.