الگوهای تلقیح تلفیقی در منطقه تماس ثانویه بین دو گونه پرنده مرغخوار، بلبل هزاردستان (luscinia megarhynchos) و بلبل خالدار (luscinia luscinia) (مقاله مروری)

فهم اینکه چگونه جداسازی تولیدی بین گونه های ظاهری شکل می گیرد و تجمع می کند، یک هدف مهم در زیست‌شناسی تکاملی است. الگوهای تلقیح تلفیقی میان گونه ها در مناطق تلفیقی طبیعی می تواند برای این فرایند یک دیدگاه مهم ارائه دهد زیرا نشان می دهد که مانع‌های تولیدی بین گونه ها قوی، تقارن و طبیعت آنها چگونه هستند. در اینجا ما الگوهای تلقیح تلفیقی در دو گونه پرنده نزدیک به هم، بلبل هزاردستان (luscinia megarhynchos) و بلبل خالدار (luscinia luscinia) که در حدود 1.8 میلیون سال پیش تفکیک یافته‌اند و در یک منطقه تماس ثانویه در سراسر اروپا هم‌زیستی می‌کنند، مورد مطالعه قرار گرفته اند. توسعه ژنومی وسیع بیش از 300 فرد از جمعیت تماسی و جمعیت‌های آلوپاتریک مجاور نشان می دهد که اکثریت عظیم افراد تماسی از گونه های والدین خالص بودند. تنها 6.5٪ از افراد تماسی ، تلقیح تلفیقی بودند که 3.4٪ آن‌ها تلقیح تلفیقی f1 بودند و 3.1٪ به بالاترین سطح یاداشت تلقیح تلفیقی بازگشت از نسل اول تا پنجم بودند. بیشتر تلقیح تلفیقی f1 از تلاقی ماده بلبل خالدار و نر بلبل هزاردستان نشات گرفته بودند. تلقیح تلفیقی f1 صفات متوسط را نشان می دادند و با توجه به چندین ویژگی تشخیصی با قطعیت بالایی از گونه‌های والدین قابل تمایز بودند. با این حال، تلقیح تلفیقی بازگشت از لحاظ شکلی سخت بود تا از گونه‌های والدینی که از آن‌ها بیشترین بخش ژنوم را به ارث برده‌اند، تمایز داده شوند. تحقیقات نشان داده است که عایق تولید مثل قوی، اما ناقص، بین دو گونه بلبل در سطح پیش تر از زایگوتی و پس از زایگوتی وجود دارد. به عبارت دیگر، بلبل ها یک سیستم مدل مناسب برای بررسی مراحل دیرینه تخصص با جریان ژن پس از تماس ثانویه هستند.