بررسی آموزش چندفرهنگی و تحلیل مولفه های مرتبط با آن در اسناد بالا دستی جمهوری اسلامی ایران

وجود تنوع نژادی، قومی، زبانی، فرهنگی، در کشورهای مختلف، نظام تربیتی آن ها را متعهد نموده تا پاسخی درخور و شایسته به پدیده تکثر و تنوع جوامع خود بدهد و به نحوی شایسته در برنامۀ آموزشی مورد توجه واقع شوند. تربیت چندفرهنگی، رویکردی است که در پاسخ به تنوع و تکثر فرهنگی در یک جامعه و نظام تربیتی آن اتخاذ می شود. این پژوهش به بررسی آموزش چند فرهنگی و استخراج مولفه های مرتبط با آن از اسناد بالادستی پرداخته است . ماهیت این پژوهش کیفی و روش تحقیق مورد استفاده توصیفی_ تحلیلی است. حوزۀ مطالعاتی پژوهش، آرای اسلام شناسان و اسناد بالادستی که شامل؛ قانون اساسی، سند چشم انداز بیست ساله توسعه ایران1404، برنامه پنجم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ایران، مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی و فلسفه ی تربیت رسمی و عمومی جمهوری اسلامی ایران، می باشد. یافته های پژوهش شامل مولفه های چندفرهنگی مستخرج از این اسناد است که شامل این موارد است: درنهاد تعلیم وتربیت باید کرامت انسانی و حقوق افراد فارغ ازتفاوتهای فرهنگی حفظ شود و فرصت های تربیت کیفی فارغ از رنگ، نژاد، طبقه و مذهب فراهم آورده شود، گویش های محلی در نظام آموزشی منعکس شود؛ هم چنین تعلیم و تربیت باید روحیۀ همزیستی مسالمت آمیز را میان ادیان، مذاهب واقوام در ایران و جهان ترویج دهد و به مقتضیات فرهنگی، جغرافیایی و تاریخی جهت رشد و توسعه اهمیت ویژه قائل شود و فرصت آموزش هایِ دینی اقلیت های مذهبی و زبان های محلی را برای یادگیرندگان فراهم آورد. و درتربیت متربیان باید به گونه ای عمل شود که از تفتیش عقیدۀ یکدیگر پرهیز کنند؛ هم چنین باید هویت های ویژه در دانش آموزان و گروه های مختلف، با توجه به تفاوتهای فردی درکنار هویت مشترک، شکل گیرد.