مردم‌نگاری چگونگی برگزاری آیین‌های عزاداری ماه محرم و پیاده‌روی اربعین در دومین سال تداوم همه‌گیری بیماری کرونا (سال 1400 ش، 1443 ق)

آیین های عزاداری محرم درمحوریت شهادت پیشوای سوم شیعیان، با محتوای گزاره های عمیق مذهبی و اخلاقی در کنار آرمان‌های مشترک انسانی و عدم قالب برگزاری ازپیش تعیین شده، ظرفیت ویژه ای جهت تداوم برگزاری در طول زمان داشته است. این ظرفیت به گونه ای عمل کرده که رویدادهای زمانه، نه تنها مانعی دربرگزاری این آیین ها نبوده‌اند، بلکه خود عاملی در جهت خلاقیت در چگونگی برپایی آنها شده اند. همه‌گیری ویروس کرونا، یکی از رویدادهای پیش آمده، از اواخر سال 1398ش، می باشد. همین امر، دلالتی ویژه جهت اتخاذ شیوه های متفاوت (تغییر، تحدید وتعلیق)، درچگونگی برگزاری مجالس عزاداری در سال 1399ش، بود. با تداوم کرونا و آغاز آیین های عزاداری سال 1400ش، جامعه، کوله باری از تجربه زیسته یک‌ساله در چگونگی مواجه با این بیماری را با خود به همراه داشت. با این وجود، عوامل مختلف، همچون عدم برگزاری کامل مراسمات عزاداری و دلتنگی آیین پیاده روی اربعین و دوری از زیارت عتبات عالیات در سال گذشته (1399ش)، انتشار اخبار و تصاویر از تجمعات فشرده انسانی در سفرهای تفریحی داخلی و خارجی و عدم مقابله جدی با آن، بازگشایی مراکز تجاری و خرید در سطح شهر و حضور انبوه افراد در آنها زمینه ساز مباحث جدیدی شد. مباحثی که پیرامون چگونگی حضور ایرانیان در آیین پیاده روی اربعین کشور عراق به اوج خود رسید. در نهایت، این آیین با مشارکت بسیار کمتری از عزاداران ایرانی نسبت به سال های گذشته، برگزار شد. این پژوهش تلاش دارد، با روش مردم-نگارانه، نگاهی گذرا بر چگونگی برگزاری آیین های عزاداری محرم وصفر درشرایط تداوم بیماری کرونا، در سال دوم (1400ش) از آغاز انتشار بپردازد.